Wednesday, April 9, 2014

لحن زخمی خودم


صدایش نبود گفتم نیست
دیوارها یکی یکی کنار رفتند و تا چشم کار می کرد رعدها کوتاه بلند
شاخه ها کلفت موذی از در از دور
نمی توانستم بگویم آنجاست توهم چیزی نگفتی.م


پاهایم از پشت پاهایم
دست هایم ازهر طرف دست هایم
چاه مثل یک روباه قرمز خنده اش
ماه از پشت بام افتاد سوخت ندیدی
حوض چرخید
حروف این طوری از گلویم می پاشید.م


قرار بود امروز زنگ بزنی مگر امروز سه شنبه نیست ؟
چرا دیگر صورتت را نمی شناسم ؟
با چشم هایت از اینجا می افتم
باران چقدر وحشتناک و خونالود می بارد
گوش های سفید این ماهی ها این دهان های بدوی
این جا کجاست؟
این همه شغال
این همه کفش های کج و کوله
می ترسم.م


رعدها پیاپی
سر و صورتِ وحشتناک دوستانم
مادرم از کنارم با تهران و اسب های کور
پدرم هنوز چشم دوخته به کمانی که دست تو را یاد کسی می انداخت که نوک زبانت بود
این جا کجاست ؟
دماوند دیگر سرجایش نیست!م

از این دگمه ها از این آدم ها از این شهر می ترسم
این نورافکن هایی که فقط تابیده اند
هیچ چیز سر جای قبلی ش نیست
تو هیچ وقت از این نزدیکی به کلمه های یک شعر نگاه نکردی
از حذف می ترسم
بغلم کن!م

۱۳ June 2010, Washington D.C
منتشر شده در مجله تابلو شماره ی 15. م


Thursday, March 27, 2014

Halabja- how tragedy fades into mundane


This is my first article in English after a ten-year gap in my journalism career. Women's rights, child abuse and poverty have always been my preoccupation, and I always try to address these issues in my writings. I hope you enjoy reading.




Like cheap horror movies, human tragedies have a short lifespan in our memories. They quickly fade out and ossify into symbols, relics to lock up in museums and never to mention again.
The Halabja Massacre on March 16, 1988 is a most recent episode of these transient horror shows. One of the saddest events of modern time, even by our violent standards, when technology has given human savagery deadlier teeth with ever smarter weapons, does not deserve even a passing mention in world media. The sad memory of thousands of innocent people poisoned to death, thousands more maimed and slowly asphyxiated hasn’t held up to even a quarter of a century. It has vaporized like nail polish and vanished in thin air. In just 26 years, the wholesale slaughter of men, women and children as they prepared to celebrate Nowruz, the new dawn with the outset of spring and recession of dark cold winter, is reduced to banal details—too ordinary, too commonplace, destined to happen every now and then like a drunken hiccup. The memory of the tragedy is lost in the clutter of spot news on lesser tragedies now in progress in Syria, Afghanistan, Pakistan and Yemen, or the waves of fake images filling our satellites.
They victims of the biggest-ever chemical attack against a civilian population are as forgotten as they were for a long time after the genocide occurred, and during the entire year when they and their brethrens in other Kurdish regions were subjected to a rain of fire and brimstone—the entire wrath of a madman on the loose, striking with age-old vengeance—a ruthless paranoid tyrant locked in a test of will with another in neighboring Iran. And the world condoned it all—too enamored with Saddam Hussein at the time, too preoccupied with a bigger “pariah,” a more immediate threat: Ayatollah Ruhollah Khomeini of Iran, and his crusade to export his Islamic revolution. Saddam was a friend in those days, a key tactical ally putting his people’s lives on the line in the interest of peace, freedom and Western democracies. Thus, they let it slide, some intentionally, perhaps to cover up their dirty games: prop up Saddam and his killing machine toward higher ulterior motives. It’s either that or the Kurds were expendable. Too restless, too feisty, a potential threat to the geopolitical order conceived in a strategic region.
Even after the gruesome images appeared—a ghost town strewn with charred corpses, humans and beasts alike; farms scorched barren; channels drained of water—, world leaders and international media were still reluctant to get involved. Crude pictures and footages of the slaughter provided by amateur Iranian journalists, who happened to be around, were dismissed as war propaganda, hollow slogans, a ruse by Tehran to evade UN-mandated ceasefire with Baghdad.
So they continued to look the other way; and the pockets of protests by Kurds around the world were too insignificant to awaken public conscience; and so were the outcries in neighboring Iran, quiet whimpers among Iranian Kurds and conscientious poets, writers and musicians like Seyed Ali Salehi, Kayhan Kalhor, Ali Ashoori, Farhad Gooran, Nahid Agrehi. They shed tears over the catastrophe with dirges, eulogies and requiems—until that too phased out.
Twenty six later, only a museum in Halabja—“Peace and Reconciliation”—stands as a testament to this darkest quirk in human experience, a shrine filled with heartrending images and relics: charred remains, scorched fields, mangled objects. But this humble temple is dwarfed by frenzy of reconstruction and modernism in Iraqi Kurdistan, an attempt to forget the past and move on to the future: a tiny slice of the Kurdish population has come close to its dreams after a long painful struggle for dignity, autonomy and national identity, following a long record of defeats, betrayals and setbacks.
But, mind you, this too could prove to be short-lived—if Kurds fail to learn from the past, if mania for comfort and prosperity blots out history, if the glitter of black gold pumped feverishly to afford a bourgeois lifestyle blinds them to other threats lurking. Kurds can’t bury the past for good; can’t lock bones and skeletons in vaults and museums, hoping to build a castle upon the ashes, amid lush green meadows where the new generation of cows and sheep roam and graze. A new dawn, a rebirth of spring with fresh wheat shoots.

As Kurds approach another new year, as snow melts down the mountains and hills break out in green; as children turn out in resplendent clothes chasing sweets and flowers; as young women rush into bridal gowns in time for the festivities; let’s be alert! Let’s make sure this pause in suffering won’t turn out to be just a drunken hiccup in happiness and prosperity.

http://rudaw.net/english/opinion/210320141

Monday, January 6, 2014

I Look at Istanbul with Drunken Ears/ به استانبول نگاه می کنم با گوش های مست

شعر " به استانبول نگاه می کنم با گوش های مست" پیش از این به زبان ترکی ترجمه شده بود. با ترجمه ی دکتر هاشم خسروشاهی. هم اکنون با ترجمه ی دکتر فریده ی پورگیو به انگلیسی ترجمه شده است و در جلد دوم کتاب 
منتشر شده است. ویراستار و سردبیر این کتاب یا پروژه 
او از چهل شاعر آمریکایی که شعرشان درگیر شهر و فضای شهر بوده است دعوت به همکاری کرده بود. از این میان شعر استانبول هم برگزیده این منتخب است. متن شعر به فارسی و انگلیسی را می توانید در تارنمای او ببینید. و همچنین از خواندن شعر دیگر شاعران نیز لذت ببرید. م
 
 
Blue Musque,November 2010
 
این راه را با اتوبوس آبی رنگ عمدا اینجا آورده اند   با فوج عجیب کبوترها
و بی قراریِ پیراهن و دامن و چکمه ها
انگار در آینه خبرهایی شده      چیزیت شده است استانبول؟
تو کسی را پوشیده ای و این بوی معشوق است از شانه هایت    بویِ خاک و شمعدانی
بوی خودِ فرّارِ رنگی اش.

ای شهرِ با چشم های دریا و امواج رنگارنگ
 در بخار پشت سرت دیوارهای پر از ناسزا و نامه های عاشقانه
چیزیت شده است استانبول؟
با پاهای مفرغی من کجا می رویم این وقت شب ؟
با این مُرده های خوشبو که چای و سیگار تعارف می کنند   چرا این جا نشسته ایم؟
می خواهم زیر باران با این مردِ سنگی معاشقه کنم ای شهر
تا بخارا پا برهنه بخوانم  گوش بخوابانم به تنِ تبریزی ها
هوا   باغِ نعناست امشب
می شنوی ؟
- به سلامتی     به سلامتی !م
چقدر عاشقی می چسبد
این دست های ولخرج    این مغازه ها
 برفِ صوفی   شکوفه ها ی انار
لک لک ها در آب  
وتوی پیراهن ها   سایه ی رقصی تاریک. م
این اتاق را چطوری پیدا کردی
من با بوی این تخت و لحاف موسیقی شدم     می دانستی؟
با قشقرق همین پنجره ها از ته دل…   با تو خندیدیم. 

خش خش این سطر را می شناسم ای شهر
این چترهای آوازه خوان را
من چیزیم شده با این ابرها!
چشم هایم نمی توانند بگویند استانبول
دست هایم نمی توانند …م
 
 
 
 Istanbul, November 2010
***

This road has been intentionally brought here with the blue bus             with the strange crowd of pigeons
And the impatience of the shirt and the skirt and the boots
Something has happened in the mirror                     what is the matter with you Istanbul?
You have put on somebody and this is the scent of the beloved from your shoulders     the scent of earth and geraniums
The evaporating colourful scent. 

O, City with the eyes of the sea and colourful waves
Beyond the vapour in your back, walls of swear words and love letters
What is the matter with you Istanbul?
Where are we going with my feet of bronze in the middle of the night?
With these sweet smelling dead offering tea and cigarettes                     why are we sitting here?
I want to make love to this stone man under the rain, o city
To sing barefoot to Bokhara, to listen to the body of the poplars
The air is an orchard of mint tonight
Do you hear?
- Your health            your health! 

How sweet is being in love
These extravagant hands        these shops
The whirling Snow           pomegranate blossoms
Storks in water
And in shirts        shadow of a dark dance.

How did you find this room?
I turned into music with the scent of this bed and this quilt, did you know?
With the noise of these windows we laughed deeply   …. with you.
O, city, I know the scratching of this line
These singing umbrellas
Something has happened to me with these clouds!
My eyes cannot say Istanbul
My hands cannot …



Istanbul 25 November 2010
[translated by Dr. Farideh Pourgiv]
 
 
Farideh Pourgiv is Professor of English Literature in the Faculty of Literature and Humanities, Shiraz University, Iran where she teaches BA, MA and PhD courses in fiction, poetry and drama. She is the editor of Persian Literary Studies Journal.  Areas of interest and research:  Modern English literature,Women’s Studies, Children’s Literature, comparative literature. Correspondence to: Prof.  F. Pourgiv, Dept. of Foreign Languages & Linguistics, Faculty of Humanities, Shiraz University, Shiraz, Iran.   
 
----
دکتر فریده ی پورگیو با محبت و وسواس خاصی چندین شعر از مجموعه ی در دست انتشار "یواش های قرمز " را ترجمه کرد و من در کمتر کسی چنین فروتنی ساکت و پر مهری را دیده ام. حتی با اصرار من هم حاضر نشد نامی از ایشان یا بیوگرافی از مترجم در این مجموعه منتشر شود. بین پنج شعر برگزیده و ترجمه شده ی ایشان، سردبیر شعر "استانبول..." را انتخاب کرده است. اما این ترجمه در حدود اسفند ماه سال گذشته یا مارچ اتفاق افتاد و خانم دکتر آن را هدیه ی تولد من تلقی کرد. هنوز هم می گویم این زیباترین و یکی از ماندگار ترین هدیه های زندگیم بوده است. به رسم سپاس و دوستی این یادداشت را در اینجا می گذارم تا تاکیدی باشد بر این باورم که دایره ی مهر همیشه گردان است و باید بگردانیمش تا ایستایی بر روح این هستی چیره نشود.م


Tuesday, December 31, 2013

من طلب اندر طلبم تو طرب اندر طربی/ آن طربت در طلبم پا زد و برگشت سرم

دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم
عشوه مده عشوه مده عشوه مستان نخرم
وعده مکن وعده مکن مشتری وعده نیم
یا بدهی یا ز دکان تو گروگان ببرم
گر تو بهایی بنهی تا که مرا دفع کنی
رو که بجز حق نبری گر چه چنین بی‌خبرم
پرده مکن پرده مدر در سپس پرده مرو
راه بده راه بده یا تو برون آ ز حرم
ای دل و جان بنده تو بند شکرخنده تو
خنده تو چیست بگو جوشش دریای کرم
طالع استیز مرا از مه و مریخ بجو
همچو قضاهای فلک خیره و استیزه گرم
چرخ ز استیزه من خیره و سرگشته شود
زانک دو چندان که ویم گر چه چنین مختصرم
گر تو ز من صرفه بری من ز تو صد صرفه برم
کیسه برم کاسه برم زانک دورو همچو زرم
گر چه دورو همچو زرم مهر تو دارد نظرم
از مه و از مهر فلک مه‌تر و افلاک ترم
لاف زنم لاف که تو راست کنی لاف مرا
ناز کنم ناز که من در نظرت معتبرم
چه عجب ار خوش خبرم چونک تو کردی خبرم
چه عجب ار خوش نظرم چونک تویی در نظرم
بر همگان گر ز فلک زهر ببارد همه شب
من شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکرم
هر کسکی را کسکی هر جگری را هوسی
لیک کجا تا به کجا من ز هوایی دگرم
من طلب اندر طلبم تو طرب اندر طربی
آن طربت در طلبم پا زد و برگشت سرم
تیر تراشنده تویی دوک تراشنده منم
ماه درخشنده تویی من چو شب تیره برم
میر شکار فلکی تیر بزن در دل من
ور بزنی تیر جفا همچو زمین پی سپرم
جمله سپرهای جهان باخلل از زخم بود
بی‌خطر آن گاه بوم کز پی زخمت سپرم
گیج شد از تو سر من این سر سرگشته من
تا که ندانم پسرا که پسرم یا پدرم
آن دل آواره من گر ز سفر بازرسد
خانه تهی یابد او هیچ نبیند اثرم
سرکه فشانی چه کنی کآتش ما را بکشی
کآتشم از سرکه‌ات افزون شود افزون شررم
عشق چو قربان کندم عید من آن روز بود
ور نبود عید من آن مرد نیم بلک غرم
چون عرفه و عید تویی غره ذی الحجه منم
هیچ به تو درنرسم وز پی تو هم نبرم
باز توام باز توام چون شنوم طبل تو را
ای شه و شاهنشه من باز شود بال و پرم
گر بدهی می بچشم ور ندهی نیز خوشم
سر بنهم پا بکشم بی‌سر و پا می نگرم

Monday, November 25, 2013

Yasmin Levy - Soghati




“Dark, dark my light, and darker my desire.”

 — In a Dark Time by Theodore Roethke

“I exist in two places, Here and where you are” — Margaret Atwood




I am savoring the last moment. I am savoring this wine, cigarette, this full moon. and I remember that you told me one day: "Once you start doubting yourself, the world will eat you alive, whole.” but real world eat you….where did you disappear to?




Sunday, September 29, 2013

Haiku

 
Fasham, Iran 1380
 

I am three years old.
I have lost the moon.
I am crying.
 
You wake me up.
Suddenly, I become thirty years old.
 
Sheida Mohamadi