Snapshots of Infinity

هوای تو

2012-02-01T10:17:00.000-08:00

..............

-"کجایی ؟ همین الان کجایی ؟"

همین الانِ الان دیگر معنا ندارند در ثبت و کاغذ.

بوی قهوه یِ چشم های شنگ تو
صبحی که از لب هایم می بوسد
این حال و خیالِ شکوفه های انار از سر و رویم
بوی خانگی این تخت
تن و اندام گل های یخی.

بیداری به خرس های سفید نمی آید
گوش بده

منم و تو
فقط

منم و تو
و صدای گرم و ارغوانی که می چرخد.

زبانم چقدر خنگ است

بی خبر دارد هی غُر می زند به آینه
بد و بیراه از تو
از کوچه های پنهانی و قلب های نامرئی تو
از خودم
فکر می کند من هم چند نفر شکل و شبیه خودم را اینجا و آنجا قایم کرده ام.

......

شعر هوای تو در سایت ایرانیان اول فوریه سال 2012 منتشر شده است. ادامه این شعر را در این لینک می توانید بخوانید.م

آخرین نامه عاشقانه

2012-01-04T09:07:00.000-08:00

....

می دانم می دانم دیگر نیستم

درست مثل زمانی که من میز و درخت و ساعت بودم و تو هیچ وقت نبودی!ی

سطرم وسط راه مانده است و این چشم ها انگار می خواستند زل بزنند به شکل وحشی رنگ ها

به گرمای کهربایی خودت

به خودِ خودت...م

از اینجا به بعد نه کوه و صحرایی خواهد بود نه اسب و تفنگ تو

خداحافظ سردترین زمستانِ قشنگم

خداحافظ شیرین ترین سفرهای ستمگرم

م....

این بخش کوتاهی از شعر آخرین نامه عاشقانه است که در فصل نامه رندان شماره ژانویه 2012 منتشر شده است. م

آهوی مرده ام! نمی توانم بنویسم

2011-11-28T19:06:00.001-08:00

از راه سیب و خیار می رفتیم

با طاووس هایی که در تنت کشته بود

عسلین نگاهت آهو

می ریخت از باران های فیروزه.

آهوی مرده ام!

نمی توانم بنویسم

باید کسی در این حوالی گنبد شده باشد

که چشم های لجوجم شکل عقربک های ساعت با اسب ها از مناره می پرند بیرون

و ابروهایم شکل بندری کهنه

شبیه خانه ای که در خواب شلوار سفید می پوشید.

کاش معشوق بودی یا

کاش شهر بزرگ بودی یا

کاش این همه دور کاش این همه دیر

آسمان بودی زیر این ابرو

خانه ای قرمز میان کارت پستال

با زیتون پرورده و کمی انار

می نشستیم کنار این ساحل و

بیا ...

خواب دیده بود گردنبند بنفشم

که یک روز ریز ریز از آیینه می ریزد

و زاینده رود از شیر دستشویی خشک.

دریاچه را که نمک برد

از راه سیب و خیار برگشت

تنش بوی هندوانه بوی جالیزهای شمال

چشم هایش دو مترسک پیر

افتاده بود در میدان شاه عبدالعظیم

آه عزیز!

میدان بریز

سنگ بریز

راه بریز بر این کویر لوت

لالم کن در الوند

شادم کن در البرز

زنم کن در سهند

سنگ ریز ریز سنگریزه بر تن دختر بلوچ

شکم توله ها در تن شکارچی فوراه می زد لوله تفنگ با تن کبود کبوتر

خرس مادری در مازن

در سرم می زد راه با جنگل های صنوبر سرو

از رستم و اسفندیار

غارهای زیاد کش رفته بود

چند گاز سیب نفله در پوست چهارشنبه سوری

عروسی زاهدان در زهدان پیر من

پریود نمی شد

نمی ریخت خون خونش بند نمی آمد در مازندران

توله هایش را شکم دراند دستی که طاووس ها را کشته بود در تنت

بند نمی آمد زبانم

خنک خنک بود دست هایت بوی هندوانه می داد و بهمن

داغ می خواستم لب هایت را دست هایت را تنت را در شب راویان

القصه!

از راه ابریشم و افسانه رفته بودند

وقتی میدان تیر هفت بار در تنت گلوله له شده بود دهانم

بند نمی آمد خونم

برگشته بود از کتابخانه های مجازی و داستان های فانتزی

قهرمانان در آسمانخراش ها تریاک تاک می شدند پیچیده دور تنم

دود از سرم رفته بود

وقتی چشم هایش لوچ مست ملنگ

ریخته بود در دامنم

منم

بند نمی آمد در زبان تو.

این شعر در اخبار روز به مناسبت 25 نوامبر، روز مبارزه با خشونت علیه زنان منتشر شده است.

My Hands Tremble Yet Again - a Soliloquy

2011-11-06T10:28:00.000-08:00

Sholeh Wolpe translations of poems by Sheida Mohamadi in the Fall issue of Mead Magazine: http://www.meadmagazine.org/Wolpe_2.html

When

the sky

pulls its coat tight over its head, and

the rain keeps nagging, and

my pink doll

misses the sun…

I become weary of you.

When

the teacup on the table

is a crow starring at me

my throat begins to taste like caw caw.

Black-beaked clock

until dawn

black-beaked clock

till dawn

Clock…

The telephone goes mad with silence,

and I, go blue with you.

Aromas quit the house.

Happiness ditches me.

And the dirty laundry

keep spinning, spinning…

My mother’s silver spoons drift and dash in the kitchen. Un-ironed shirts

lounge over cactus trees. I put on your dirty socks and waltz

with your black striped pants. The house spins around this washing

machine, round my head. Dirty dishes play games on the kitchen floor.

I yell at the flower pots and blow out the candles. Happy birthday to me!

I bang on the typewriter and am drenched in your hands’ dried up sweat.

I change the TV channel to coax a yawn into my swollen lids.

I hate the pink nail polish bottle I found on the piano.

Black-beaked clock

until dawn

Back-beaked clock

till dawn

clock…..

Now

the sycamore’s yellow bluffs

and highway 118 …

don’t pass me by.

Strawberries,

like your expressions of love,

make me want to barf.

This month,

that month,

I come to hate you.

I hate you.

وقتی

آسمان

کتش را تنگ روی سرش می کشد وُ

باران هی نق می زند وُ

عروسک صورتی ام

دلش برای آفتاب تنگ می شود

من از تو خفه می شوم.

وقتی فنجانِ چای

کلاغ نگاهم می کند

گلویم مزه ی قار قار می گیرد

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت....

و تلفن سرسام می گیرد از سکوت

من از تو کبود می شوم.

خانه خالی می شود از بو

من از شادی

و رخت های چرک

هی می چرخند ...می چرخند

قاشق های نقره ای مادرم در آشپزخانه پرواز می کنند. لباس ها بی اتو، روی کاکتوس ها افتاده اند. جوراب های کثیف تو را پا کرده ام و با شلوار سیاه راه راهت والس می رقصم. خانه دور سرم و این ماشین لباسشویی می چرخد و هی ظرف های کثیف در کف آشپزخانه بازی می کنند و من هی جیغ می زنم سر این گلدان ها و شمع را فوت می کنم. تولدم مبارک! تایپ می کنم و خیس می شوم از عرق خشک شده دست های تو.کانال تلویزیون را عوض می کنم تا خمیازه بیاید در پلک های باد کرده ام .من از لاک صورتی روی پیانو متنفرم.

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت....

حالا

صخره های زرد سیکامور

و اتوبان 118 که از من ...

. نمی گذرند

توت فرنگی ها

مثل حرف های عاشقانه تو

حالم را به هم می زنند

این ماه

آن ماه

از تو متنفر می شوم.

کلیک

2011-10-05T08:25:00.000-07:00

كلمه‌ها بار دارند. مثل «جان دادن» وقتی جای می‌گیرد در جمله. می‌توانی زیرش را خط بكشی و بگویی «فعل تركیبی» و دنبال فاعل بگردی. «او» مثلا! هنوز معلوم نیست این «او» مونث است یا مذكر. یعنی همان زن یا مرد خودمان. این هم یكی از زیبایی‌های زبان فارسی است نه؟ سوم شخص هیچ‌وقت جنس ندارد مگر در جمله. این «مگر» هم از همان كلمه‌های عجیب زبان فارسی است. بارهای مثبت را منفی می‌كند و به همه جمله‌هایت یك علامت سوال می‌دهد. م

حالا با این جمله تركیبی كه فاعلش هم مشخص نیست، می‌مانی در سطح صفحه. اما كمی از سطح بیرون بیا. همین «اما» همیشه یك مكث می‌گذارد به دلم. به همین روانی دست‌ها. به همین كه مدت‌هاست نمی‌نویسم. به همین سطر كه جان نمی‌گیرد در بُعد. با این همه یك پرش است از سطری به سطری دیگر. انگار دكمه «كلیك» را می‌زنی و یكباره پرتاب می‌شوی به زمانی دیگر یا مكانی دیگر. این اما یعنی «نه»؟ یعنی «شاید»؟ یعنی «حالا گوش كن...»؟ «حالا وقتی دیگر؟»... همه این جاهای خالی را همان جمله‌ای پر می‌كند كه گوینده‌اش معلوم نیست، مثل همین «او» در جمله «جان داد» اما وقتی «تو» می‌گویی به همان اندازه نزدیك می‌شود كه «من» در روایت اول شخص مفرد. پس حالا قصه را طور دیگری بنویسیم.مثل همین «پس» در زبان فارسی كه دلیل جمله بعدی است. شاید هم دلالتی برای جمله قبل از خودش. پس نقطه سر خط.«تو جان دادی». ضمیر سوم شخص مجهول به ضمیر معلوم، حداقل برای گوینده‌اش تبدیل شد و شناسه «د» به «ی». این یعنی نزدیك‌تر. مگر نه؟ نزدیك‌تر به مخاطب یا به گوینده، شاید هم نویسنده. ولی بار كلمه تغییر كرد. بار این «جان داد» دیگر در سطح سطر نیست. از جسم كاغذ بیرون زده است. روح گرفته است. دیگر دستور كلمه نیست. حتی اگر «جان دادن او» به همان اندازه تلخ باشد كه در اخبار. در روزنامه. با این همه فراموش می‌شود. سعی می‌كنی از این سطر بگذری. نادیده بگیری این خبر تلویزیون را. پاراگراف بعدی دنبال خبر دیگری بگردی. مثلا برگشتنِ...اما «تو جان دادی» یعنی چیزی در قلب من فرو ریخت. یعنی چیزی نزدیك دست‌های من می‌لرزد كه معنی‌اش را نمی‌فهمم. عرق سردی دستانم را خیس می‌كند. پاهایم می‌لرزد، قلبم به شن‌های ریز می‌ماند، آرام از دهانم بیرون می‌ریزد و كلمات مثل خمیازه‌ای كشدار در دهانم گیر می‌كنند و بعد جیغ می‌شوند و حالا...مرا روی سطرها می‌برند. ناخن‌های خیسی چشم‌هایم را در می‌آورند و به جای آن چند ابر می‌گذارند. آسمانی شبیه همین‌جا كه همیشه مه‌آلود است و انگار عكس «تو» را در نگاه من می‌كنند یا من اینگونه می‌بارم كه همه جا شبیه اسم تو می‌شود و من دیگر همه را به اشتباه «تو» صدا می‌كنم. دستم هی سُر می‌خورد كنار میزی كه دیگر جای تو نیست و دنبال دستی می‌گردد كه قرار بود روزی داستان ما را بنویسد. حالا سگی به جای من میان سطرها راه می‌رود. زن همسایه گل‌هایش را آب می‌دهد. مردم شهر چمدان‌هایشان را بسته‌اند. با ماشین‌های رو باز از كنار پنجره‌ام می‌گذرند، با قایق‌های كوچك بادی كه از پشت بسته‌اند به چرخ‌هایشان. مثل نقاشی‌های سالوادر دالی می‌ماند. یا «من» از زمان بیرون زده‌ام یا مردم در خیابان عوضی رانندگی می‌كنند. به نظر می‌آید آفتاب از شرق این آسمان رفته و همه چیز در فضایی ابرآلود و مه آلود فریز شده است؛ سرد و خاكستری. از كنارشان می‌گذرم. سنگین و ساكت. از كنارم می‌گذرند بی‌صدا و بی‌تفاوت. برمی‌گردم از سمت پنجره. می‌روم كه چای بریزم. درها را نمی‌یابم. همه چیز صاف و خیس شده است. مثل شیشه بخار گرفته حمام. هی دست می‌كشم تا تو را از پشت آن ببینم. تخیل می‌كنم كه داری موهایت را می‌شویی و آن‌وقت دست‌هایت را با كف از لای شیشه دراز می‌كنی كه چیزی بگیری یا بگویی كه دست من همین لای كلمه می‌ماند و دیگر هیچ چیز نمی‌بینم. هیچ جا نمی‌روم. هیچ چیز نمی‌گویم. هیچ چیز نمی‌توانم بنویسم. انگار از افسانه‌ای به قصه‌ای مهمل پرتاب شدم. نه سطرها جان دارند و نه دیگر تو.تو در خبرها مرُدی. به سبكی همین سطر. ولابد زنی این روزنامه را زیر بار سبزی‌هایش انداخته و ساعتی بعد در سطل بازیافت، مردی می‌یابدش با بطری‌های خالی نوشابه و چند پلاستیك دیگر كه می‌تواند به مرد دیگری با ناخن‌های سیاه و دهانی گشاد كه تخمه می‌شكند بفروشد برای نوشیدنی آخر شب در بار مهتابی و روشنی كنار همین فانوس دریایی و با بار من از مردی حرف بزند كه امروز در بار قبلی شنیده، كه دریانوردی بوده و از آن طرف اقیانوس آرام آمده بوده و چند سالی در جنگ خاورمیانه تیرانداز بوده، اما آنجا كشته نشده است و حالا كه برگشته به شهر و كنار این اقیانوس....م

و همین لحظه انگشت اشاره‌اش را برمی‌گرداند سمت پنجره و از پشت تاریكی سعی می‌كند كه اقیانوس آرام را نشان دهد و میان از خود بی‌خودی و دود سیگار، زنی را می‌بیند سراسیمه با لباسی نارنجی و بنفش كه دارد دنبال كسی می‌گردد. آشفته‌حال و مضطرب. مرد از زیبایی زن حیران می‌شود. جمله‌اش نیمه‌تمام می‌ماند، بی‌آنكه فكر كند كه مخاطبش در سطر بعدی منتظر است كه جمله پایان یابد با فعلی كه تو با خودت برده‌ای. او دنبال زن می‌رود و زن دنبال كسی است كه نمی‌یابدش. تلفنش زنگ می‌زند. «تو» هستی. می‌گویی «همان‌جا بمان» زن می‌گوید «قرار دارد، باید مسافرانش را كه بعد از هشت سال، مشتاقانه انتظار دیدارشان را می‌كشد از فرودگاه بردارد و با خودش...» جمله اما نیمه‌تمام می‌ماند. چون صدا از آن سو چیزی می‌گوید. صورت زن منقبض می‌شود. باز این پا و آن پا می‌كند. مرد پشت سرش را دور می‌زند و در پی فرصتی است تا زن را متوجه نگاهش كند. ما مكالمه را نمی‌شنویم اما لحظه به لحظه صورت زن شل‌تر می‌شود. تكیه‌اش روی پای راست است حالا و كم‌كم دست‌ها آویزان می‌شود. این یعنی « تسلیم». برعكس اما، در نگاه مرد ویران یك حالت عصبی از این انتظار پیداست. مكالمه طولانی نمی‌شود. دیالوگ‌ها در حد یك سر تكان دادن و آخرین كلمه یك «بله» است. زن گوشی را خاموش می‌كند. آرام، بی‌آنكه حتی نگاهش به نورهای بار و چشم‌های حالا خاكستری‌شده مرد بیفتد، از آنجا خارج می‌شود. به جای فرودگاه به دیدار مرد می‌رود؟ به خانه برمی‌گردد؟ در انتظار می‌ماند؟ ما نمی‌دانیم. زن در این جمله فقط «زن» است اما هنوز برای من نویسنده فاعل نیست، حتی اگر تو بگویی او كاری كرده است. همین «تسلیم» من اما به دنبال «باری» هستم كه او با خودش برد و در پایان به من داد.م

«او جان داد».

این داستان در چاپ اول ویژه داستان روزنامه فرهیختگان روز چهارشنبه 13 مهرماه به دبیری حسن محمودی در شماره چهل و یکم به چاپ رسیده است.م

عشق تاریکی های تاریکی دارد

2011-09-20T08:13:00.000-07:00

آینه که ایستاد

عقربه‌ها دهان باز کردند

.بلعیدند مرا

دندان‌هایم سفید سفیدِ سفید

در سفالی کاسه وُ دستت چرخاند و چرخید در سرم

تاریک شد لب‌هایم وُ حرف حرف کم‌آورد

مرا تو را دلتنگ بودم. م

وقتی چروک چروک می‌خوردم در ملافه

از آینه برمی‌گشتم چشم

زل زده بود به انگشت‌هایم

از چروک تنم بیرون نمی‌ریختم

منم

زنم

بسیار گریسته بود در تو.م

از خیابان که به قدرِ تهِ کفشِ توست برنمی‌گردی

و جا می‌مانی در پادری خانه

در جا پای بزرگ رویِ برف

و این صدای تاریک باد از سوراخ‌ها

دختر باران ن ن ن! م

از عکس که برمی‌گردی

تمام‌قد مادرم می‌شوی

صدایم می‌زنی و می‌ریزی از لب‌های پنجره م

دخترِ باران!م

آینه گلویش می‌گیرد

من از عکسم می‌آیم بیرون

و فقط

از چشم‌های تو یک ریز می‌بارم. م

این شعر در روزنامه فرهیختگان به چاپ رسیده است.م

Words With Writers, Interview With Writer Sheida Mohamadi,

2011-08-24T19:41:00.000-07:00

Sheida Mohamadi. Photo by Marissa Bell Toffoli (2011)

Editor’s Note
I publish these interviews to explore the different ways writing sculpts the lives of writers—young and old, emerging and established, writers in all genres and from around the world. Iranian journalist, poet, and novelist Sheida Mohamadi’s story is especially interesting to me as a case for how critical it is to find a way to fight for what matters to you. I admire what she has given in pursuit of her beliefs, and in hope of creating change in the world. Talking with Sheida reminded me how undeniably lucky I am to have been born in a place where freedom of expression is a mainstay of society, in an era when striving for equal rights does not necessitate risking the loss of my life, and I am not in danger of being exiled for my art. This interview is substantially longer than others because of my deep interest in understanding more about what it means to live as an artist under censorship.

***

An introduction to Iranian journalist, poet, and novelist Sheida Mohamadi. For almost a decade Mohamadi has made her home outside of Iran, ever since investigative journalism caused her to lose her job and have her own life threatened. No longer feeling safe to fight for women’s rights through writing in Tehran, where Mohamadi was born and raised, she has since rebuilt a life for herself in the US, where she is free to write about the issues that are important to her. Mohamadi’s most recent collection of poems, Aks-e Fowri-ye Eshqbazi (The Snapshot of Lovemaking), was published underground in Tehran in 2007. Giving a voice to women’s rights issues has roused many people to respect and appreciate Mohamadi, but others wish to tame her into silence.

Living in the US means battling censorship from abroad to continue to reach a Farsi-speaking audience in Iran. There is the double-edged sword of translation when marketing Mohamadi’s poetry to non-Farsi readers—it may reach more readers while sacrificing some poetic language. Fellow writer Mehrdad Balali described Mohamadi’s poetry as deceptively simple, and challenging even for Farsi speakers:

“Her language is very fluid, and it keeps changing shape. It throws words and expressions at you in way that you haven’t thought of before. That’s really the magic of her poetry—it brings out something new in you; it propels you into a new realm. It is so intelligent, but at the same time so simple.”

Quick Facts on Sheida Mohamadi

Sheida Mohamadi’s website
Home: Monterey, California
Top reads: My favorite books and authors change all the time because they depend on my mood, the books that I am reading, and my own writing. However, there are authors whom I admire and enjoy regardless: Rumi, Hafiz, Omar Khayyam, Charles Bukowski, Sylvia Plath, Milan Kundera, Jorge Luis Borges, Forough Farrokhzad. My favorite books include modern collections of poems, and The Little Prince by Antoine de Saint-Exupéry.
Current reads: The Best Poems of the English Language by Harold Bloom

What are you working on at the moment?

I have suspended the publication of my fourth literary work, a collection of poems, for two reasons: The first is that I am still in the process of editing it, something that I haven’t really done before with my other works. I want to make sure to get the best result. Secondly, I haven’t been able to find the publisher I want. This book cannot be published in Iran due to its erotic content, and also because of its feminist undertone. A couple of literary houses in Iran offered to publish it a few years ago, but they later chickened out for political reasons, in the wake of the massive crackdown on free speech that followed the disputed 2009 presidential election in Iran. Since then, most independent publishers have gone out of business or slipped underground. In the present climate, no one is willing to take the risk of publishing such a controversial book that deals with the taboo subject of sex.

“No one is willing to take the risk

of publishing such a controversial book.”

Moreover, I’m reluctant to have the work published only outside Iran because I would not gain as wide a readership. So I am in a state of limbo now, until I finally make a decision about publication.

What it would mean to publish your work under censorship?

An interested publisher has asked me to revise the book manuscript and let some poems go because they can’t get permission to publish the collection as is. I have to wait and see for sure how many poems or lines the potential publisher wants to delete. I know myself, and if they want to make big changes, I’d prefer not to publish my poems yet.

What kinds of poems are you being asked to remove from the book?

The poems that have erotic imagery or talk about societal issues. Anything about the woman’s body, or if the poem explains or imagines lovemaking. It seems with anything that comes from love or femininity they’ve asked me to change the point of view, the narrator, or how it reads. Those topics are seen as too dangerous, and the publisher cannot get approval to print these things. But for me, love is everything. Without love, life is empty.

Do you believe writing can affect change?

Yes, I believe literature is important and can change people. Right now in Iranian universities and schools, the government has cut classical poetry with even mild themes of erotic love from the curriculum. I think it’s because they are afraid of a literature that liberates. Poetry can be revolutionary—think of the Beat Generation poets in the city of San Francisco. The literature of every country is what makes the culture of that country.

Over time, how do you feel the threat of censorship has changed your work?

When I lived and worked in Tehran they censored all of my work—my short stories, my novel, my poems. But I kept writing. When I came to the US, I felt freer. That’s why in my first poetry collection most of my poems are feminine, erotic, and socially conscious. I don’t care about making political judgment. I write the things I feel strongly about. This is something that I owe to my parents. Both my parents are very open-minded, and they taught me and my sister to be strong and independent-minded. They shielded us against the prejudices of our society, a society that teaches children from early on that female is the inferior sex. But millions of other girls in that country are not so lucky.

“I write the things I feel strongly about.”

Do you have a philosophy for how and why you write?

There is a thought behind every piece of writing and that is something that gives impetus to the author. What looms large in my work is the woman. I come from a land where being a woman is in itself a liability. It is the censored gender, conveniently repressed. The laws of this land openly seek to hollow women out of their spirit, and mold them into obedient matrons.

In general, every poem I write springs from my subconscious mind. It happens in a flash and then suddenly goes dark. More often than not I try to reconnect with that mystical moment, but it cannot be done through conscious effort. It is hard to go back and find the poet Sheida and her mood in that fleeting moment. For me, it is a third world, somewhere between the inner and outer world. I do not make conscious decisions what to write about, even if it deals with some social or political issue that preoccupies me—famine and starvation in Africa, the massacre of children and innocent people in wars, or the plight of women in the Third World. For me, poetry is about pain and longing. The two together make a recipe for that delicate moment when I become overwhelmed with the need to write.

When and why did you leave Iran?

I left Iran in 2003 and came to the US in 2004; and I have not been able to go back ever since. My name is on the blacklist as a result of my journalism. When I started my career as a journalist, I discovered that my passion was with Iranian women’s trampled rights. I especially felt for runaway young girls from the countryside. They fled their oppressive small town lives in search of a dream, but most ended up on the street and eventually dead, either from murder or suicide. These were the subjects that I was interested in, and that’s why I decided to become an investigative journalist. But the Islamic republic is not a place for that kind of thing. I was thrown out of one newspaper after another for trying to write about these women, and eventually had to flee the country.

Before I left Iran, when I was publishing those stories about abused women, the censorship department of the culture ministry called me three times, seeking an explanation for my work. One day, I arrived at my office and found all of my things packed and stacked up by the elevator. When I asked what was going on, nobody would tell me anything. Finally, at the end of the day I was told, “We don’t need a women’s page anymore.”

Anonymous people from the government even called some fellow journalists to ask about me. They warned if I continued to publish my articles my family would find my dead body out in a forest. I was seriously alarmed. At that time my sister was living in London, and she was able to get a visa for me to visit, thinking it would be a good idea for me to leave Iran for something like three weeks, and then when things quieted down I would go back. So I left in a hurry, without even saying goodbye to my family or my friends, not knowing I wouldn’t be able to return. The pain of separation was too much, and it was only two months ago when my parents were finally able to get a visa to come and visit me in the US.

What do you hope readers will take away from your work?

I believe poetry is for enjoyment. It is meant to induce a deep inner pleasure in the reader, and uplift their spirit. It has the potential to awaken a previously unknown, novel feeling in the reader—a feeling of love, pain, loss, or whatever it is that prods one to action. For me, reading a good poem is always marked with a new dawn, a great sense of satisfaction.

“Reading a good poem is always marked with a new dawn.”

Who do you picture as the ideal reader of your work?

There was a time when I had a limited readership among merely the literati, but now my poems are reaching a wider audience. When a poem comes out, it takes its own independent identity and I, as the poet, like to stand back and watch how it affects the reader.

What is the translation process like from Farsi to English?

Poetry, like jokes, does not cross over. Poetry is the most condensed expression of a land, pulsating with all its music, color, and cultural nuances. It is tough to bring off this whole experience in a new tongue. When I write, for example:

My husband

who is the husband of the world’s roofs

every night sleeps with the sky at the

other end

of my window

and in the morning

spreads the smell of onion, perfume and

my roommate

My husband

whose understanding of Islam only is

its four wives

and from Judaism, Men’s left rib

and from Christ

the purity of the virgin

for all of the neighboring women

elementary school friends

and my office co-workers

he has full attention

devotes time

and talks about the beauty of their eyes

and breasts

and every time he shakes the leftovers

above my head

He says:

“This Spring, you need to be with child!”

This draws upon the native culture of a land where a woman is prone to be humiliated for her infertility by allowing her husband to take more wives.

But sometimes poetry can be universal, like:

Nothing matters outside this flowerpot

Not the brushfire in Malibu

Neither the slogans on the walls of Kandahar

Nor the sizzling corpses of Bagdad

Oh my love!

If the meaning comes through translation accurately, do you mind if the sounds are different? How much do you worry about translating the music of your work?

The sounds of the lines and the music are a translation problem. I use a lot of sounds together on purpose, and with repetition, so they sound pleasing in Farsi. It creates internal rhyme. Sometimes I include sounds that aren’t really words, but are a commonly understood sound or song in Iran, and there isn’t necessarily an equivalent in English. It’s hard to recreate that part of the experience of the poem in another language and get the exact meaning in the translation. Here’s an example of one poem in English and in Farsi:

The sun moves slant (Poem by Sheida Mohamadi, Translated by Sholeh Wolpe)

Too late now,
too late to undo your buttons
and let loose my liquid blue fingers
on your chest,
to turn the lock in my throat
and hear the halla halla halla
of your coming
from among apples and lemons.
Your shadow moves slant through mine.

Why is it that your kisses no longer leave
their mark on my purple dress?
Why is it that your body’s tangerines
no longer swell from sucking my breasts?
Your voice no longer sends frogs
crrrrrrrrrrrroaking along my thighs.

Now, each time your voice grows cold-blue,

you snuff out your cigarette in my eyes
and half the clock’s circle face
sinks to sleep in the ashes of my hair.

“رفتن اریب آفتاب”

دیگر دیر است

برای باز کردن دکمه هایت

و خنده انگشتان آبی ام بر سینه تو

و چرخیدن قفل

در حنجره من

و هلا هلا هلا

در آمدن میان لیمو و سیب ها

و سایه ات که

اریب می رود از سایه من.

چرا دیگر بوسه ات بر پیراهن بنفشم لک نمی اندازد؟

و نارنجی های تنت ازمکیدن پستانهایم

باد نمی کند ؟

دیگر صدایت

قورباغه ها را در ران هایم غو غو غو غوک نمی…

حالا هر وقت

صدایت کبود شود

سیگارت را در چشمان من خاموش می کنی

و نیم دایره ساعت

در خاکستر موهایم

به خواب می رود.

“شیدا محمدی”

نوامبر 2006

For now, I think maybe the mood and meaning of the poem is more important to me in translation than the exact words or poetic language. But it is hard to sacrifice one for the other. This is a difficult issue for me; I have heard some people say that a bad translation can be worse than not being translated because it can generate a false reputation for my work. People may not want to read my work if the translation is poor or ineffective.

Do you ever write poems or stories in English first?

No, only some haikus in English.

Where and when do you prefer to write?

I don’t like to be grounded. I like to be always on the move, to explore and make new discoveries; and my best writings come out when I am mobile. My mind is more fluid when I’m on the move, whether driving, flying, or riding in a train. I have composed many of my poems while driving. But I also must have my privacy, and it is in my room that I feel most at peace.

Where would you most want to live and write?

As I said, I am a gypsy girl. If I stay in one place for too long, I get bored. I prefer to travel. Moving has helped me to write a lot of poems. But, I would love to live in a place with a mix of Eastern and Western cultures, the best of the two worlds.

“I would love to live in a place

with a mix of Eastern and Western cultures,

the best of the two worlds.”

What advice would you give to aspiring writers?

Just as I am not a follower, I do not like to have a cult of followers. I just tell aspiring writers to follow their dreams and their hearts, and to also be aware that creative writing is a painful process.

What is the best advice you were given as a writer?

To edit my work before submitting it for publication.

Is there a question you find surprising that people ask about your work?

What used to surprise me and doesn’t anymore is that many of my readers mistake the poet with the narrator; and since my work contains erotic elements, something that Iranians’ puritanical mindset is not used to, they often become shocked by the directness of my language. There have been few erotic works in Persian literature and almost none by a woman until Forough Farrokhzad broke big taboos with her daring poems back in the sixties. It was an exercise in rebellion by a free spirit feeling suffocated in a deeply traditional and male-oriented culture, a society where women were assigned a set role to play and were not allowed any spontaneity.

“Erotic poems are an attempt to break free.”

For me as well, erotic poems are an attempt to break free, and reveal that restless side of my soul. I want to freely express myself, and if I end up shocking or angering some prudes, then let it be.

What do you find most challenging about writing?

Finding the discipline to write.

When you are not writing what do you like to do?

I live.

About Sheida Mohamadi

Sheida Mohamadi is a journalist, poet, and writer of fiction born in Tehran, Iran in 1975. While living in Tehran, Sheida edited and wrote for the women’s page (Safheh-ye Zanan) at Iran newspaper in 2002-2003, and at Farhangestan-e Honar Monthly Review in 2003. She published her first book, a work of poetic prose titled Mahtab Delash ra Goshud, Banu! (The Moonlight Opened its Heart, Lady!) in 2001, and her second book, a novel titled Afsaneh-ye Baba Leila (The Legend of Baba Leila) in 2005. Her third book was Aks-e Fowri-ye Eshqbazi (The Snapshot of Lovemaking), a collection of poems published underground in Iran in 2007. In 2010, Sheida Mohamadi was a Poet-in Residence at the University of Maryland. Her poems have been translated into different languages, including English, French, Turkish, Kurdish and Swedish. She has lived in the US since 2004, and continues to maintain her weblog, www.sheidamohamadi.com, which she launched in 2001.

[Toffoli, Marissa B. "Interview With Writer Sheida Mohamadi." Words With Writers (August 24, 2011), http://wordswithwriters.com/2011/08/24/sheida-mohamadi/.]

For further reference go to this site:

http://wordswithwriters.com/2011/08/24/sheida-mohamadi/

هوای پنهانی

2011-07-17T01:29:00.000-07:00

با این اتاق سه در من
زل زده ام به تاریکی که یواش دست می کشد رویِ تنم موهایم
و پاورچین پاورچین دمپایی های خیس روی سقف
ته گلویم صدای ماغ ماغ ماغِ ماه.

زل زده ام به تاریکی به تاریکی به تاریکی
برف می بارد روی کاسه و بلور و درخت
روی دامن و شال و کفش هایم و دست های خواب آلود اتاق از دیوارها
ماه هیچوقت این همه کبود این طوری پلک نمی زد
و یواش های غمگینِ گلویم.

تاریکی به تاریکی تشنه است عزیزم
تاریکی به این تخت سردِ دلتنگ
به پشت پنجره آنجا و از آنجا ( همیشه آنجا شبیه توست. گم . شنگ . خودت و بیشتر از خودت یک میز شناور و بوی عسلی خورشید. کره . مربا . نان و بقیه اش را خواب با چشم های من نمی بیند )
از آنجا حرف می زند تاریکی با برف

با زنگلوله های در باد ، با این پنجره، این پرده ، این هوای پنهانی.م

....

ادامه این شعر را در ماهنامه دانوش شماره تیرماه بخوانید.م

Sunshine Crawling Crabwise,رفتن اریب آفتاب

2011-07-12T20:36:00.000-07:00

دیگر دیر است

برای باز کردن دکمه هایت

و خنده انگشتان آبی ام بر سینه تو

و چرخیدن قفل

در حنجره من

و هلا هلا هلا

در آمدن میان لیمو و سیب ها

و سایه ات که

اریب می رود از سایه من.

چرا دیگر بوسه ات بر پیراهن بنفشم لک نمی اندازد؟

و نارنجی های تنت ازمکیدن پستانهایم

باد نمی کند ؟

دیگر صدایت

قورباغه ها را در ران هایم غو غو غو غوک نمی...

حالا هر وقت

صدایت کبود شود

سیگارت را در چشمان من خاموش می کنی

و نیم دایره ساعت

در خاکستر موهایم

به خواب می رود.

نوامبر 2006

Too late already

to open your buttons

to let loose my frolicking indigo fingers along your chest

to feel the turning of the lock deep in my throat

to hear the holla, holla, holla

of your coming between the limes and the apples

and see your shadow

walk crabwise away from mine.

Why is it now that your kisses do not leave a mark on my violet top?

and your sucking my breasts

does not get the orange spots on your body to swell?

And why is your voice no longer

moving the toads along my thighs to cr, cro, croa, croaking?

Now every time

your voice grows purple

you put out your cigarette butt in my eyes

and the clock’s half-moon

falls asleep in my ashen hair.

Poem by Sheida Mohamadi

Translated by Ahmad Karimi- Hakkak

Atlanta Review, Spring 2010

هوای باران و فرشته

2011-07-02T18:42:00.000-07:00

چه گورستان دنجی و با بوی این درخت به موسیقی شما گوش می دهم
سلام ای ستاره‌های طرار
سلام ای مرد های سینه چاک و سبز
گل‌های مروارید باز دور هم نشسته‌اند و از نیلوفرهای کبود برکه حرف می زنند
از نام جدید کوچه‌ها
که یکی یکی تبدیل می‌شوند به اشاره های جدید.

ادامه این شعر را در رندان ماه جولای بخوانید.

یا

2011-06-15T19:40:00.000-07:00

شعر در پی اثبات نیست، سراسر حضور است. حضوری نه آنگونه که در اعداد بگنجد، آنگونه که در تن می جوید، در حضوری اینگونه و جز خودش هیچ نمی خواهد. شاید از همین روست که گوینده زبانش را به خودش تبدیل می کند، به شعر که خود نفس حضور است و می گوید جر در حضور من هیچ مگو. هیچ نجو، هیچ نخواه. و زبان بریده از پی زبانی می گردد در سکوت، در تنهایی، در اندرون.
این است که به اثبات نمی نشیند که خود اثبات همه چیز است. انگونه که نور و چون همیشگی است تنها در عدم حضورش نبودنش را حس می کنیم و شاعری که به راز این وجود پی ببرد به راز "سکوت" می رسد و این سکوت نه از روی تسلیم که حضوری پر ز عشق است که طلبیدن را از راه دیگری می خواهد. از لمس همین تن که به واژه می رسد، از نگاهی که به سکوت می رسد و از سکوتی که به شعر و شعری که خود نفس عشق است.
دلتنگی از غیبت همین حضور است و بو کشیدن نفس نفس لحظه ها تا شاید در جایی، در کسی، در گوشه ای منتظرت باشد. منتظرش باشی. مثل لحظه ای که دیدار می کنی و قلبت چنگ می زند که " می خواهم" و می روی در پی خواستنی که می دانی جز به همین دلتنگی، به نگاهی نمی گنجد و باز دیوانه وار می جنگی که بخواهی یا نخواهی؟ و تنت تسلیم صدایی می شود که دیوانه وار می گوید "برو" و می روی در پی آن ندایی که می گوید: "ادعونی استجب لکم" و نمی خواند جر به خویش و چون همه "او" شدی دیگر نمی گنجی در تنی که مال "اوست" و دلتنگی گریبانت را می گیرد تا تو را بکشاند به همان نقطه ای که از او گریختی که جر او گریزی نیست و همه عمر در پی همان لحظه ای، لحظه ای که دیگر تکرار نمی شود.م

چگونه متفکر از یک گفتگو بهره می‌برد

2011-05-16T16:28:00.000-07:00

انسان بی‌آنکه شنونده ‏باشد می‌تواند بسیار بشنود، اگر که نیک نگریستن و نیز گاهگاه ‏هیچ نکردن و از نظر دور داشتن را دریابد. اما مردم نمی‌دانند چگونه از گفتگو بهره ببرند؛ آنان در اکثر موارد توجه بی‌اندازه‌ی ‏خود را مصروف آن چیزی می‌کنند که می‌گویند و می‌خواهند در جواب طرف مقابل بگویند. در ‏حالی که شنونده‌ی واقعی اغلب به این بسنده می‌کند که مرتب پاسخ دهد و ‏اصولاً چیزی را به عنوان تخفیف از سرِ ادب بگوید و برخلاف آن با ‏حافظه‌ی تیز و زیرکانه‌اش همه‌ی آنچه را دیگری اظهار داشته از کلامش ‏برگیرد، و نیز در کنار آن شیوه‌ی بیان، لحن و حرکاتی را که طرف مقابل‌اش با ‏آن سخن‌اش را همراهی می‌کند. در گفتگوهای معمول هر کدام از طرفین ‏می‌پندارد که باید هدایت‌کننده‌ی گفتگو باشد. درست مانند آن زمانی که دو ‏کشتی در کنار هم حرکت می‌کنند و جابه‌جا گاه تنه‌ی کوچکی به هم می‌زنند، هر دو طرف نیک باور دارند که کشتی همسایه به دنبال آن ‏دیگری می‌آید و حتی سرانجام یکی دیگری را یدک‌کش هم خواهد کرد.

برگرفته از كتاب:
نيچه، فريدريش؛ آواره و سايه‌اش؛ برگردان علي عبداللهي؛ چاپ دوم؛ تهران: نشر مركز1384.

2011-05-11T21:02:00.000-07:00

غریب آن بُود که در هفت آسمان و زمین، هیچ با وی یک تار ِ مویی نبُود.
من نگویم که غریب ام؛ من آن ام که با زمانه نسازم، و زمانه با من.

ابوالحسن خرقانی

Shahram Nazeri - Karevan | شهرام ناظری - کاروان

2011-05-03T14:08:00.000-07:00

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود

وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم

چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می‌رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او

در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین

کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم

وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل

وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا

طاقت نمی آرم جفا کار از فغانم می‌رود.م

سعدی شیرازی

2011-04-30T00:37:00.000-07:00

Sunday, April 24

گفتم که خطا کردی و تدبیر... نه این بود

گفتا ... چه توان کرد که تقدیر ... چنین بود

گفتم که خدا داد ... مرادت ... به وصالش

گفتا ... که مرادم به وصالش ... نه همین بود

گفتم که قرین بدت... افکند ... بدین روز

گفتا ... که مرا ... بخت بد خویش ... قرین بود

گفتم ... ز من ای ماه ... چرا ... مهر بریدی ؟

گفتا ... که فلک ... با من بد مهر ... به کین بود

گفتم که بسی ... جام طرب ... خوردی از این پیش

گفتا ...که شفا ...در قدح بازپسین ... بود

گفتم که تو ای عمر ... چرا زود برفتی ؟

گفتا که چه توان کرد مگرعمر ... همین بود

گفتم که بسی خط خطا ... بر تو ... کشیدند

گفتا ... همه آن بود ... که بر... لوح جبین بود

گفتم که نه وقت سفرت بود ... چنین زود

گفتا ... که مگر ... مصلحت وقت ... چنین بود

گفتم که ز حافظ ... به چه حجت ... شده ای دور ؟!

گفتا ... همه وقت مرا ... داعیه... این بود .

2011-04-30T00:22:00.000-07:00

حال عالم سر بسر پرسیدم از فرزانه‌ای

گفت: یا خاکیست یا بادیست یا افسانه‌ای

گفتمش، آن کس که او اندر طلب پویان بود؟

گفت: یا کوریست یا کریست یا دیوانه‌ای

گفتمش: احوال عمر ما چه باشد عمر چیست؟

گفت: یا برقیست یا شمعیست یا پروانه‌ای

ابو سعید ابوالخیر

در این هوای تنبوری

2011-04-03T09:11:00.000-07:00

اینجا

ازهمین شمعدانی های روبرو

طوفان

آمد و

باد

همه ی ِ گل کاغذی ها را برد.

….

آه! محبوبم

قرار بود امروز به صدای چشم هایت گوش بدهم
به صدای گرم این خاک
و این نخل های شاد ...
قرار بود ازتبریزی ها و گنبدها بگویی
از زنبق ها و خیابان هایی که به آینده نمی پیچند
قرار بود دستانت بوی یاس و زعفران بدهد

قرار بود شانه ام مست شود

خیال های قشنگی می بافت پیراهنم

هوای قشنگی داشت تنم
آه ! چقدر دلم می خواست در عمق چشم هایت می خوابیدم
اما این خنده های تاریک تو این خنده های تاریک تو این خنده های تاریک تو.

بیرون این گلدان

هیچ چیز جدی نیست

نه آتش سوزی مَلیبو

نه شعارهای روی دیوار قندهار

نه اینهمه جنازه های بو گرفته در بغداد.

آه محبوبم ! ...

این شعر در رندان ماه آپریل 2011 منتشر شده است.

عمر همچون جوی نو نو می رسد

2011-03-30T10:38:00.000-07:00

Photo By Sheida Mohamadi
Kramer books & Afterwords, Washington D.C

یوسف کنعانیم، روی چو ماهم گواست
هیچ کس از آفتاب خط و گواهان نخواست
سرو بلندم، ترا راست نشانی دهم
راستتر از سرو قد نیست نشانی راست
ای گل و گلزارها! کیست گواه شما؟
- بوی که در مغزهاست، رنگ که در چشم هاست
عقل اگر قاضی است، کو خط و منشور او؟
دیدن پایان کار صبر و وقار و وفاست
عشق اگر محرم است چیست نشان حرم؟
آنکه بجز روی دوست در نظر او فناست
چیست نشانی آنک هست جهانی دگر؟
نو شدن حالها، رفتن این کهنه هاست
روز نو و شام نو، باغ نو و دام نو
هر نفس اندیشه نو ، نو خوشی و نو غناست
نو زکجا می رسد؟ کهنه کجا می رود؟
گر نه ورای نظر عالم بی منتهاست
عالم چون آب جوست بسته نماید ولیک
می رود و می رسد نو نو، این از کجاست؟
خامش و دیگر مگو، آنکه سخن بایدش
اصل سخن گو بجو، اصل سخن شاه ماست

جلال الدین مولوی رومی
دیوان شمس

اوم

2011-03-21T22:57:00.000-07:00

کویر بود انگار. ترجیح می دادم فکر کنم کویر لوت است. زرد و خاکی به رنگ غروب با گون های بی شمار که در رنگ رو به تاریکی به خاکستری می زد. تپه های شنی که رونده و مکنده بود. داشتم راه می رفتم به سمت آفتاب. بعد می دویدم با غروب. نفس نفس می زدم.
بابا می گفت " رویاهایت را جدی بگیر ، نشانه اند"
من داشتم به لاک های صورتی پر اکلیل نگاه می کردم. به رنگی که "کارین" به من داده بود. گفته بود بروم در مجلس ذکر آنها در معبد بودایی ها. جمعه اما مرا از نفس انداخته بود. نرفته بودم که به صدای "اوم م م م م م م " او گوش بدهم. گوشم پر از صدای وزوزی بود که از زردی آن زنبور مانده بود. نمی توانستم به صدای یکریزش گوش بدهم با آن دندان های سیاه و کثیف. داشت بادام می خورد و حرف می زد. گوشه های شال و صورتم پر از آب دهان او با بادام های ریز بود. حالم از بوی سیگار و سیرش به هم می خورد. اما داشتم سعی می کردم به چشم هایش نگاه کنم. به چشم های میشی رنگش که رام نمی شد. می خواست مثل حرف زدنش، مثل جویدنش وحشی باشد. یکریز از استاک مارکت حرف می زد. از قیمت رو به افزون نقره. "کارین" مرا کشانده بود سمت نقره کوب قلبم. گفته بود اگر بیایی در چشم های این عصر چیزی می بینی. باور کن این ها نشانه است." مرد اما هنوز داشت حرف می زد. دست مرا از دست های "کارین" جدا کرده بود. دست هایش را در جیب گذاشته بود و طوری راه رفته بود که انگار مرا نمی بیند. اما داشت در شیشه رد شال سفید مرا با کلاه پشمی ام دنبال می کرد. می خواست مطمئن باشد که رد پول را از ردیف نامرتب دندان هایش دنبال می کنم. "کارین" مرا کشانده بود پشت ماشین قرمز و گفته بود" در چشم هایت چیزی است که می توانم به تو بگویم اگر جمعه بیایی" و یک کریستال سفید گذاشته بود در دست های من. گفته بود این شانس می آورد. بعد نگاه کرده بود به شوهرش که او را تند تند در مقابل چشم های خجلت زده من می بوسید.
مرد برگشته بود با سیگاری گوشه لب و ما را نگاه می کرد. عجول و عصبی دنباله حرفش را گرفته بود که یعنی "هی من با توام" من اما دیگر صدایش را نمی شنیدم. گوشم پر بود از صدای "اوم م م م م م ..." ستاره ها ردیف ریخته بودند در دامنم. خم شدم که بردارمش. کفش سیاه و خاکی، پایش را گذاشت روی دست هایم. سرم را بالا آوردم. ایستاده بود مقابل آفتاب. حالا نور پشت او بود و من پشت به درخت نخلی که تو در یاد من کاشته بودی. پایش را محکم عقب کشید. ستاره ها، سکه های یک سنتی شده بودند، مسی و زنگ زده. با نفرت دستم را عقب کشیدم. با لبخند موذیانه ای خم شد و سکه را از میان خاک برداشت و با شیطنت خندید. سکه را به پیراهن آبی پر لکه اش مالید و گفت" سکه سکه جمع شود، دریا شود" بعد صدای عجیبی مثل خرناسه حیوانی زخمی کشیده بود. با نفرت تکیه دادم به درخت. نور نفسش گرفته بود. مرد سلانه سلانه رفت سمت در. بوی سیگار تندش با بوی سیر ریخت در هوای سمی شب. کسی زیر گوشم می گفت"اوم م م م م ..."
تکیه دادم به درخت. نفس نفس می زدم. مثل وقتی که افتاده بودم روی خاک. دیگر رمق آفتاب رفته بود. من همه کویر لوت را دویده بودم. همه تپه های شنی شبیه هم بود. موج دار و غلیظ. هی برگشته بودم به پشت سر نگاه کرده بودم. گاو زرد دنبالم می دوید. هر چه از نفس می افتادم، تندتر می دوید. شاید با کوتاه شدن عمر نور، بر سرعت او افزدوه می شد. آنقدر سکوت بیابان با نفس من و صدای خرناسه او که از میان آب دهانش می ریخت شبیه شده بود که دیگر نمی دانستم چه کسی در پی چه کسی است؟ زبان سرخش را بیرون می آورد و دور لب های زبرش می مالید. حالا آنقدر نزدیک بود که بویش را حس می کردم. بوی خاک نم خورده. بوی لاستیک سوخته می داد.
_do you heard me?
برگشته بودم با ترس سمت صدا. مرد با کروات زرد و پیراهن آبی داشت نفس نفس می زد. دود سیگارش را با آب دهانش می پاشید در صورتم. رخوت غلیظی همه تنم را پر کرده بود. تنم را تکیه دادم به نخلی که تو در یاد من کاشته بودی. لاک های صورتی ام در نور زرد چراغ برق می زد حالا. آفتاب کی رفته بود؟ صدای مرد کم کم وزوز مدامی می شد روی زمانم.م
_ why you polish your nail? how much you paid for manicure?
در لحنش عتاب تندی بود مثل رنگ پیراهنش. انگار سال ها ناخن های مرا می شناخت. انگار همسایه سال های من بود. بعد سکه را مالیده بود روی تنش و با لب کج شده اش گفته بود
don't do that, just save your money.
بعد سکه را گذاشته بود زیر دندان های سیاهش و گاز زده بود.
صدای اوم م م م م از زیر درخت شنیده می شد. لاک صورتی در باد برق می زد. باد آرام موهایم را آشفته می کرد. برگشته بودم تا ببینم کجاست؟ که زبانش صورتم را لیسیده بود. زبر و گزگز. همه تنم مورمور شده بود. زبان سرخ و سردش از زیر گوشم تا روی گونه هایم را خیس کرده بود. اول یواش یواش لیس زده بود و بعد تند تند دندان می گرفت. گونه ام را. بینی ام. لب هایم. صورتم را کج کرده بودم. تندتر ومحکم تر زبانش را با چانه پر مو و زبرش چسبانده بود به صورتم. با خشم خم شده بودم که چانه ام را گاز زده بود. به پشت افتادم روی زمین. بوی خاک همه حواسم را پر کرد. بوی مرگ. بوی بعد از ظهر خاکی دربند. بوی پوتین های سیاه تو که از جنگ برنگشته بود. بوی دست های مهربانی که کم آورده بودمش. انگار بابا انگشت هایش را فشار داده بود روی شانه ام. انگار آبتین از دور صدایم کرده بود"کجایی کوچولوی من؟" انگار برادرم گفته بود" بجنب دیر می شه" و دیر شده بود. اتوبوس رفته بود و من داشتم تند تند اشک می ریختم از دلتنگی . از دلتنگی این عیدی که باز او را کم می آورد. مامان را کم می آورد. صدای موسیقی دعای بابا را. صدای طرب دفی که از کوچه یاس می پیچید با لبخند محجوب خداداد. روی دیوار کوچه هنوز سایه تو بود که باز زبان زبرش را کشید روی چشم هایم. پلک هایم سنگین افتاد. بعد زبان و دندان تیزش همه صورتم را سر کرد. کرخت و پر درد افتادم روی خاک. بوی لاستیک سوخته می داد گاو زرد حنایی. چشم های درشتش افتاد خیره به چشم هایم. پشت به نور ایستاده بود. حالا چشم هایش زل مانده بود در چشم های من. نگاهش رنگ داشت. رنگ حنایی. طعم داشت، طعم آشنایی. مهر داشت، مِهر زمانی که مُهر شده بود در دل من، بوی غربت کوچه ما را می داد. بوی شب های خیس گلندل. بوی سنبل نوروزهای پیشین. بوی آمونیاک. بوی عرق تبدار عشقبازی. در چشم هایش چیز عجیبی بود. مثل همان" اوم م م م م " مثل همان که بابا می گفت نشانه. یک لحظه که به طول ابدیت بود خیره شد در چشم هایم. آنقدر بهت و مهر ریخته بود در لب هایم که دیگر صدایی از من در نمی آمد. از بیابان هم نه نوایی می رسید نه نجوایی. انگار ابدیت خیره مانده بود به ما. گاو زرد بویم کرد. یک لحظه و بعد همه بوها از یادم رفت. بوی سکه. بوی لاستیک سوخته. بوی خیس و تبدار مرد. سرش را کمی عقب برد. زبان کرک دار و بلندش را از روی گونه ام پس کشید. یک پایش را روی شن ها کشید و پای عقبش را محکم بالا برد و با همه قدرت شاخ هایش را در دلم فرو کرد. از بیابان صدای "خ " می آمد. از نخلی که تو در یاد من کاشتی صدای "اوم م م.." و از من صدای سکوتی که به اندازه ابدیت بود.
شن ها پر خون شد. عقب عقب افتادم روی خاک. از دل گاو زرد چشم های حنایی تو بیرون آمد با سری پر مو. موهای فرفری روغن زده که بوی لاستیک سوخته می داد. بوی سکه.م

معبد بهار

2011-03-19T11:32:00.000-07:00

دست درخت را تا می‌گیرد لک لک‌ها از آب می‌آیند بیرون
رقص شاد و شنگ می‌پاشد
من اسم‌ها را می‌شناسم.

حروف حیران و شیدا
و راه از همین جا می‌گذرد با محبوبم
باران‌های قدیس
سنگ‌های مهربان
و احساس آسمان خیلی آبی.

می‌دانم اینجا با این مناره‌ها و گنبدها با چشم‌های خوش هوای تو
با دست‌های موسیقیِ خودم و این فیروزه‌ها
خانه‌ای است از آنِ زن و مردی که از منقار سیمرغ افتادند

و بلند بلند خندیدند.

تو این تماشا را می‌شناسی محبوبم
زیر این سنگ‌های منقوش دوستانمان خوابیده‌اند
دوستان سماع
دوستان مترنم.

شعر معبد بهار در ویژه نامه نوروز 1390 در والس ادبی منتشر شده است.

پسر بوسه هایم

2011-03-07T22:06:00.000-08:00

پسرم پسرم پسر بال هایم
وقتی که ماه پایش سُر می خورد می افتد به دره ی عقربه ها
وقتی که تمساح های طلسم از خوابم می پرند بیرون
وقتی که شهر گول صدای پشت در را می خورد
نکند بی خبر و در خواب از اتاقِ موسیقی بیایی بیرون
نکند چشم های خشک دنبال چشمه ی کوچک بیفتند.

همیشه جایی دور وقتی که برف می بارد از پشت شیشه ای خوشحال
شیر و شیرینی و چند ستاره ی خوشگل
ماشین قرمز و شمشیر رستم و چند پاپوش جادویی
تا خواب چشم هایم را می بندد تو با اسب بالدار از قصه می پیچی هند و بوی چشم ها و بوی بستنی و بوی عشق.
پدرت چراغ جادو را گذاشته است توی این جمله ها
با بچه ببرها و شاهین های تُخس دل به دریا و کوه های "می گویند" بده
امان امان یک دفعه شیطان تو را نیندازد اینجا.

پسرم پسرم پسرِ چشم هایم
این کوچه دزد است برگرد
این دیوارها پر از ارواح کور و بد دل
پستانکت را به گل و درخت های اینجا نشان نده
بادبادک ها پر از مار و عقرب
و دوستان اینجایی آخرِ داستان شاخ های تیز دارند چنگول های ترسناک
اینجا نیا
بمان کنار قوم و خویش های بالدار و خندان
با خاک و خورشیدی که در دل داری هر جای بهشت بروی من از آینه برایت قاقالی لی و شکلات و مداد رنگی می آورم.
عطسه ی گربه های نامرئی را جدی بگیر
نیا اینجا.م

شعر پسر بوسه هایم در سایت کتاب شعر به مناسبت هشتم مارچ روز جهانی زن به کوشش روشنک بیگناه و آزیتا قهرمان منتشر شده است. می توانید ویزه نامه " شعر زنان" را در آدرس کتاب شعر بخوانید.م

انارستان نام دیگر تو بود تهران

2011-03-01T12:50:00.000-08:00

می گویم "وطن" برای من دیگر در زبان است. زبانی که با آن می اندیشم. می نویسم. می خوانم. زبانی در زمان های من. این زمان خونریز در چشم های من. این زمان منقار در کلاغ من. این زمان گنبد های فیروزه ای با صدای اذان موذن زاده. این زمان کوچه های خاکی. اتوبوس های فشرده با بوی عرق. با تنشِ مردان حرامزاده. با چندش هر روزه و خفه شدن پی در پی با زور. با خفقان. با مرد. با باتوم.
زمان یعنی تهران در ساعت من خوابیده است. در خواب من. هی هر روز منفجر می شود. می گرید. می درد. می خندد اما در رویای من بام تهران. از توچال بالا می رود تله کابین قرمر. پدرم دستش را می اندازد گردنم. می گوید نترس. من به دست هایش اعتماد می کنم. از بالا مرا سُر می دهد روی برف ها. می خندم. قهقه، رها. پاسدارها می آیند. سبز. قهوه ای. "می گویند نخند لکاته" بابا می آید جلو. مانتو سورمه ای من خیس است. بلندم می کند. می گوید" مودب باش آقا" می گوید " بی غیرت دخترت را ول کردی وسط این پسرها" بابا دستم را می کشد. چشم های سبزش می لرزد. مانتویم خیس است. چشم هایم خیس است. معنی لکاته را هنوز نمی دانم. اما بعد از آن هر روز در تاکسی می شنیدم. در اتوبوس وقتی سر مرد داد می کشیدم " دست کثیفت را کنار بکش" در دانشگاه می شنیدم وقتی می گفت "مقنعه ات را جلو بکش" " با این مرد چه نسبتی داری؟" آه خدای من هر روز ..هر روز در زبان همین وطن، من لکاته ای بودم بی چشم و رو که می خندید که خنده اش حرام بود. موهایش حرام بود. زبانش حرام بود. خوابیدن با او گناه داشت. تنش گناه داشت. زن بودنش گناه داشت.
زبان در زمان من قفل شده است در ظهیر الدوله. وقتی با سیمین بهبهانی به جلسه کانون نویسندگان می رفتم. منوچهر آتشی زنده بود هنوز. فرخ تمیمی، م. آزاد هم بود. خیلی ها بودند. سید علی صالحی از همه مهربان تر بود. جوان آن جمع بود. شعر "یادگاری دستی در گلوی پاییز " را خواندم. لپ هایم گل انداخته بود وقتی همه آنها دوره ام کردند. کسی نمی دانست این اولین شعر من است. همه از آمدن شاعری حرف می زدند که زنی نویدش را داده بود! من اما این ها را دوست نداشتم. من صفحه کاهی روزنامه را دوست داشتم. بوی کاغذ را. نثر آن سال ها را. عاشقی با عصرها. با قهوه های خوشبو کافه ها. با ترس گرفتن کمیته. 18 تیر و بستن خیابان و صدای تیر اندازی... تیر اندازی... تیر اندازی...
سیمین گفت" ول کنید دخترم را" بابا هم همان روز همین را گفت. بعد ها او گفت. تو گفتی. من گفتم.
اما من آن تهران را ول کردم. او مرا هنوز نه. در زمان من همه همان طور در آن روزها ماندند. بابا موهایش سفید نشده است. سیمین بهبهانی هنوز دو چشمش می بیند. هنوز ایران درودی خواهرش زنده است. نقاشی هایش نارنجی و بنفش است. پوران فرخ زاد پاهایش درد نمی کند. آلاله را دستگیر نکردند. هنوز انجمن غزل هست. فریده هنوز با آن چشم های وحشی و جذاب شعر می خواند. فیروزه هنوز در زعفرانیه خرمالوهای نارنجی را می چیند. در نقاشی های آبرنگش دلتنگی مرا می کشد. هنوز مرا در بغلش جا می دهد. تسبیح شاه مقصود می اندازد گردنم. هنوز من در زمان او در پاترول قهوه ای دارم از خیابان دروس می گذرم. می گویم بپیچ این کافه و می رویم و من شعر " اندوه کالسکه بلاتکلیف " را می نویسم.
هنوز خداداد مرا از جمشیدیه بالا می برد. سنگ به سنگ. من هنوز دارم افسانه بابا لیلا را می نویسم. شعر عقب روزهای من است. عقب زبانم که گیر کرده است در مرقد های بیشمار. در گورهای بی نام. در اسم کوچه ها که شهید شهید می میرند در خاطره من.
آخ تهران من ، تهران روزهای کودکی و برف. روزهای پشت بام های کاه گلی با پشه بندهای توری سفید. تهران پنجره های کوچک و چشم چرانی های بچگی. پیاده روی با سپیده. طعم سیگار مور. تهران در پارتی های شبانه. در رقص نورهای مشکوک. در صدای ضربه و ریختن قلب ها. ریختن سربازها. ریختن باتوم ها. صدای جیغ ها جیغ ها جیغ ها آخ باز باتوم باز لکاته لکاته لکاته...
در همه قصه ها باز یکی از یکی کم نمی آید. منم که کم می آورم. منم که تو را در زمانم کم می آورم شهر بی شعر من. شهر ساختمان های سنگی و برج های بی نور. شهر مردهای سیاه با معشوقه های بسیار. شهر دختران با روسری آبی، باز زبان مرا صیغه این خواب می کنی؟ باز مرا مصلوب این زمان می کنی؟ باز باتوم هایت را در تن خسته ام فشار می دهی؟
آخ تهرانم می خواهم فراموشت کنم در زبانم. می خواهم همه شهرها را شکل تو ببینم. . می خواهم گیسوان زنانت را ببافم، آویزان آفتاب کنم روسری را از سر تو بردارم. گریه را از چشم هایت. همه فحش ها را از روی تنت پاک کنم. عروست کنم در شبی حنایی. بیایی با دف و تنبور و آواز . زبانم را از این گز گز تهوع آور دربیاوری. ناخن هایم را لاک بزنی. لباس بنفش تنم کنی. دستم را بگیری و ببری همه کافه های نیمه راهت را نشانم بدهی. قهوه ای بنوشی و بخوابی در انارستان. در چنارستان بخوابی در همه شعرهای گمنام.م

جانا به خرابات آ، تا صحبت جان بینی/ جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه

2011-03-01T11:12:00.000-08:00

روزهاست که ابری است. این جهان با من و من با جهان. سکوت راز شگفتی است که به تازگی کشفش کردم. به تمام معنا. سکوت روزهای ابری اما زیرکی ابر نیست، بی قراری من است در روز قرار که باز بی قرارم می کند. روز ابری، بی دوامی همه دوام های من است این جا. همین جا که می گوید"بمان همان جا" این "جا" در من تبدیل به زمان شده است و زمان یک گیجی عجیبی است. از نوع گیجی بار هستی میلان کوندرا. من همه هیجان عکس انداختن را از دست دادم. عکس لحظه های فوری که زود سوخت می شود. خاطره می شود. نه نه روزهای ابری روزهای ساکتی نیست. من هم نیستم. دیگر نیستم.
سکوت غرابت عجیبی به چشم هایم می دهد وقتی خیره خیره به او زل می زنم. به چشم های خونریز زمان که ریز ریزم می کند در این سوله های بی سو. بی زاویه. بی خط. بی کنار. بی آفتاب. بی دریا. اگر همه قدیس ها رنگ غروب هم بگیرند من در لحظه فوریت همان زمان نرسیدن می مانم. این لحظه ها بوی مرگ می دهند. بوی دلتنگی غریبی که من مزمزه اش می کنم. می خورمش با این قهوه. با این پنجره که خواب می بیند مرا. خواب می بیند از سردابه پایین می روم با آجرهای خیس و نمناک. هی از تاریکی به نور... به نور... به نور... صدای زنی پریشانم می کند. شکل غربت من است. دنبالش می گردم. آواز می خواند. انگار. دعا می خواند . شعر می خواند انگار. شکل زیبایی تنهایی من است. شکل همه لحظه ایی است که دیگر ندیدمت. ندیدمش. بیدار که می شوم صورتش را به خاطر می آورم. شاعری است با کلاغ های بی شمار. رمز برف است آنجا. بر می گردد با سلام و الصلا. الصلا.. م

پادکست سرایه ۳۸- شعرهایی از شیدا محمدی

2011-02-17T19:55:00.000-08:00

م"پادکست سرایه" نام برنامه ای است که در گوتنبرگ سوئد توسط پریا کشفی به همراه دوستانش اجرا می شود. در برنامه 38 چهار شعر از کتاب عکس فوری عشقبازی با صدای او اجرا شده است . می توانید در این لینک آن را بشنوید.

پادکست سرایه ۳۸- شعرهایی از شیدا محمدی:

Shahram Nazeri,Orchestra &Philharmoni Part1,Kurdish Music

2011-02-17T19:47:00.000-08:00

انسان وقتی دلش گرفت
از پی تدبیر می رود
من هم رفتم.

سهراب سپهری

یواش های قرمز

2011-02-06T09:11:00.000-08:00

ویارِ پنجره هایم به شبنم و خورشید

نفس های عمیق ابرها

نفس های عمیق دره ها.

دستانم از گندم زار می روید

از یک فکرِ مستی که همین الان به سرم می زند

ــ لخت شو لخت شو محبوبم.

ویار صیح بهارم به چشم‌هایت

روح بی‌قرار تیغ‌ها

روخ بارانی‌ی پنجره‌ها

ــ لخت شو لخت شو محبوبم.

در خواب زیباترین وحشی‌ی دنیام

تور را بیانداز در آب

زیر فلس‌های آبی گلوی آتش آواز می‌خواند.

این شعر در شماره 515 روزنامه ایرانیان واشنگتن به دبیری صمصام کشفی منتشر شده است.

روزنامه فرهیختگان

2011-01-30T19:51:00.000-08:00

شعر ترادی دوباره دست هایم می لرزند در شماره 481 روزنامه فرهیختگان روز شنبه 9 بهمن 89 مصادف با 29 ژانویه 2011.م

وقتی فنجانِ چای

کلاغ نگاهم می کند

گلویم مزه ی قار قار می گیرد

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت....

و تلفن سرسام می گیرد از سکوت

من از تو کبود می شوم.

معرفی راه‌یافتگان به مرحله‌ی داوری جایزه‌ی شعر زنان ایران (خورشید)

2011-01-26T12:20:00.000-08:00

در سومین دوره‌ی جایزه‌ی شعر زنان ایران (خورشید)، تا پایان شهریور ماه 1389 (آخرین مهلت ارسال آثار)، سی و چهار عنوان مجموعه شعر منتشر شده و هفتاد و هشت عنوان مجموعه شعر منتشر نشده از زنان شاعر ایرانی به دبیرخانه‌ی جایزه رسید که از آن میان، پنج عنوان کتاب در بخش منتشر شده و ده عنوان در بخش منتشر نشده پس از بررسی اولیه به مرحله‌ی داوری راه یافته است.
به گفته‌ی سپیده جدیری، بنیانگذار و دبیر جایزه‌ی خورشید، از این دوره، کتاب‌های شعر زنان ایرانی در دو بخشِ انتشار یافته و انتشار نیافته مورد داوری قرار می‌گیرد تا دامنه‌ی این داوری گسترده‌تر شود و آثار بیشتری را تحت پوشش قرار دهد، ضمن این که بسیاری از شاعران ممکن است به دلایل مختلف، امکان چاپ کتاب شعر خود را نداشته باشند.
او ضمن ابراز امیدواری از این که انتخاب‌های این دوره در بخش کتاب‌های منتشر نشده در سطحی باشد که بتوان آنها را به عنوان پیشنهادهایی به حوزه‌ی نشر مطرح کرد، اظهار داشت: «ناگفته نماند که چند کتاب در میان راه‌یافتگان به مرحله‌ی داوریِ این بخش وجود دارد که هم‌اکنون نزد ناشران در دست چاپ است.»
راه‌یافتگان به مرحله‌ی داوری سومین دوره‌ی جایزه‌ی خورشید به ترتیب الفبایی نام اثر عبارتند از:م

بخش کتاب‌های منتشر شده:
«امروز فرداست» اثر آذر کتابی، انتشارات آهنگ دیگر
«دامنم را می‌تکانم از ابر» اثر ناهید کبیری، نشر ثالث
«کوک تهران» اثر مهرنوش قربانعلی، انتشارات آهنگ دیگر
«گِل» اثر لیلا فرجامی، انتشارات آهنگ دیگر
«من هم از شاعران دهه چهل هستم» اثر ساغر شفیعی، انتشارات آیینه جنوب

بخش کتاب‌های منتشر نشده:
«این هایکو حامله است» اثر فرشته پناهی
«بی‌خوابی» اثر زینب صابر
«تسلیت به زن» اثر مه‌ناز یوسفی
«جنگ‌زده» اثر سارا بهرام‌زاده (سپهر)
«زوزه‌خوانی» اثر انسیه اکبری
«سطرهای تنبل» اثر سارا خلیلی جهرمی
«عشق تاریکی‌های تاریکی دارد» اثر شیدا محمدی
«مشق آب‌ها را می‌نویسم» اثر نسیم جعفری
«نیمی گرگ نیمی گلو» اثر رؤیا زرین
«یک بحث فمینیستی قبل از پختن سیب‌زمینی‌ها» اثر فاطمه اختصاری

نامزدهای نهایی سومین دوره‌ی جایزه‌ی خورشید توسط داوران این دوره، بنفشه حجازی، آزیتا قهرمان، مهری جعفری، بهاره رضایی و روجا چمنکار انتخاب خواهند شد.
جایزه‌ی شعر زنان ایران (خورشید) در دوره‌های قبل به کتاب‌های «می‌خواهم بچه‌هایم را قورت بدهم» سروده‌ی رؤیا زرین و «با خودم حرف می‌زنم» سروده‌ی روجا چمنکار تعلق گرفته است.م

بعضی می ترسم های اینجا

2011-01-25T13:47:00.000-08:00

انگشتانِ بلندِ باد
از نیمه بازِ استخوانیِ در
و دوباره جایِ پایِ چقدر بزرگِ تو
رویِ برف.م

این دخترک اینجا
آه ! با چشمهای گرگ و میش !
با دمپایی قرمز
عصای جادویی
با لپهای شیری اش
و موهای سیخ سیخ فرشته یِ صورتی
آه ! این دخترک اینجا با چشم های لطفا !
لطفا!م

انگشتانِ بلندِ باد
از نیمه بازِ استخوانی در
و دوباره جایِ پایِ چقدر بزرگِ تو
روی برف
چقدر چقدر چقدر من می لرزم.م

این شعر در شماره بهمن ماه نشریه سه پنج منتشر شده است.م

صدیق تعریف . از نگاه یاران به یاران ندا می رسد Sedigh Tarif

2011-01-20T16:31:00.000-08:00

از نگاه یاران به یاران ندا می رسد
دوره رهایی، رهایی فرا می رسد
این شب پریشا پریشان سحر می شود
روز نوگل افشان گل افشان به ما می رسد
بخت آن ندارم که یارم کند یاد من
حال من که گوید به صیاد من
گرچه شد دل زار گرفتار به بیداد او
عاقبت رسد عشق رسد عشق به فریاد من
از نگاه یاران به یاران ندا می رسد
دوره رهایی رهایی فرا می رسد

فریدون مشیری

راز اهلی شدن

2011-01-18T17:16:00.000-08:00

هنوز هم این شب ها داستان "شاهزاده کوچولو" را دوست دارم. این شب های برفی و پر قهوه. گاهی برگشت به آنچه روزی دوستش داشتی زیباست تا دریابی آنچه می پنداشتی چگونه بوده است و اگر هنوز دوستش می داری، یعنی...
به معنی های بسیار اندیشیدم اما آنچه هر بار برایم رنگ و عمق دیگری می گیرد مفهوم "اهلی کردن" است. هیچ وقت به این زیبایی با آن اهلی نشده بودم. ترجمه محمد قاضی بهترین ترجمه ای بوده است که از این کتاب خواندم.
اما آنچه در ادبیات و بخصوص ادبیات عرفانی ما بر آن تاکید می شود نقش عاشق و معشوق است و اینکه چون عشق درافتد دیگر هر دو از میان می روند. معنای آن را در هر زمانی به گونه ای در می یافتم . در پیش، نقش "معشوق" پیدا بود. هر چه رنگ بود بر سر او می تافت. پیش تر "عاشق" جلوه یافت. حالا در می یابم این دو در هم و با هم می گردند. و پس تر دیگر "عشق" است که جلوه می یابد.

ساقی بیا که عشق ندا می کند بلند
کان کس که گفت قصه ما هم ز ما شنید

شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت:
شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانيد و هنوز هيچی نيستيد. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستيد که روباه من بود، روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.

شهريار کوچولو دوباره گفت:
خوشگليد اما خالی هستيد. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بيند مثل شما. اما او به تنهايی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زير حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجير برايش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تايی که می‌بايست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها يا خودنمايی‌ها و حتی گاهی پای بُغ کردن و هيچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پيش روباه. گفت: خدانگه‌دار!
روباه گفت:

خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خيلی ساده است:م

جز با دل هيچی را چنان که بايد نمی‌شود ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.م

شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد:

نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.م

روباه گفت:

ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.م

شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد:

به قدر عمری که به پاش صرف کرده ام.م

روباه گفت:

انسان‌ها اين حقيقت را فراموش کرده‌اند اما تو نبايد فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چيزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...م

شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد:م

من مسئول گُلمم.م

حرف می زند تاریکی با برف

2011-01-17T20:35:00.000-08:00

Front of my yard

Photo by Sheida Mohamadi

پشت شیشه برف می بارد
پشت شیشه برف می بارد
زنی با من می خواند. زنی در خیابان سفید روبرو با من می خواند. زنی میان درختان سرگردان. میان ریشه های عمیق بلوط و میوه های کاج سوخته می خواند. جز رد پای سنجاب ها، هیچ چیز این سفیدی محض را بر هم نمی زند. صدای برف از سکوت این شب لبریزتر است. زنی شاد میان برف ها می رقصد. زنی شاد با دامنی بلند در برف ها غلت می زند، می خندد، جیغ می زند. هیچ پنجره ای به این دیوانگی خیره نیست. کوچه در برف خوابیده است و زن، او را صدا می زند. آغوشی در گوشه ای گرم کز کرده است، دور سیگارش پتو پیچیده است. صدای ترق ترق چوب ها، مثل بوسه های آن شب بارانی سانتارزا، خیس و آهنگین است.
پشت شیشه برف می بارد
زنی با من می خواند از پشت پنجره ای در تهران. از میان سطرهایی که به شعر می رسد. جاجیم های قرمز در نور شمع، کاشی های آبی در رقص، شومینه آجری قرمز و پارکت های چوبی هم کف، همه کف زنان با زن می رقصند. دهان سقف کف کرده است. از کتری بخار گرمی بر می خیزد. فنجان سفید پر از چای می شود. زنی پشت پنجره قهوه می نوشد. می خندد. چمدان ها اماهنوز منتظرند. م

My Hands Tremble Yet Again — A Soliloquy

2011-01-15T20:33:00.000-08:00

Created by Sheida Mohamadi, 2009

شعله ولپه از شاعران و مترجمان خوب معاصر است که چند سالی است با ترجمه شعر شاعران معاصر داخل و خارج ایران، قدم بزرگی در معرفی شعر معاصر ایران به انگلیسی زبانان جهان و بخصوص جامعه آمریکایی برداشته است. در سال 2010 با انتشار Atlanta Reviewویژه نامه شعر مهاجرت در

شماره بهار و تابستان ( شعر بازگشت از کبودی تنم /با ترجمه دکتر احمد کریمی حکاک که در همین شماره منتشر شده است ). او با ترجمه کتاب " گناه" که ترجمه شعرهای فروغ فرخ زاد است، توانست جایزه بهترین مترجم
Lois Roth Prize

را از آن خود کند. برای آشنایی بیشتر با آثار شعله ولپه می توانید از سایت شخصی او بازدید کنید.م

سه شعر از شاعران مدرن معاصر ترجمه کرده است ، Qarrtsilunit,online literary magazine به تازگی او در
(شمس لنگردوی، شیدا محمدی و محسن عمادی) که می توانید در این نشانی آن را بخوانید. اما آنچه من بیشتر در کارهای شعله می پسندم خواندن شعرهای ترجمه شده با صدای اوست که به گمانم بسیار زیبا و شاعرانه اجرا می کند. شاید جزو معدود کسانی است که روح واج ها و آواهای کلمه را در می یابد و به درستی ادا می کند. من به عنوان شاعر شعر " ترادی دوباره دست هایم می لرزند" اجرای ترجمه شعر با صدای شعله ولپه را بسیار می پسندم. شما هم گوش بدهید و لذت ببرید.
متن فارسی شعر "ترادی دوباره دست هایم می لرزند" در بررسی کتاب به سردبیری مجید روشنگر در شماره بهار 2009 و نیز در رندان شماره آگوست 2008 به سردبیری یاشار احد صارمی به چاپ رسیده است.م

وقتی

آسمان

کتش را تنگ روی سرش می کشد وُ

باران هی نق می زند وُ

عروسک صورتی ام

دلش برای آفتاب تنگ می شود

من از تو خفه می شوم.

وقتی فنجانِ چای

کلاغ نگاهم می کند

گلویم مزه ی قار قار می گیرد

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت....

و تلفن سرسام می گیرد از سکوت

من از تو کبود می شوم.

خانه خالی می شود از بو

من از شادی

و رخت های چرک

هی می چرخند ...می چرخند

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت با منقار سیاه

تا صبح

ساعت....

حالا

صخره های زرد سیکامور

و اتوبان 118 که از من ...

. نمی گذرند

توت فرنگی ها

مثل حرف های عاشقانه تو

حالم را به هم می زنند

این ماه

آن ماه

از تو متنفر می شوم.

My Hands Tremble Yet Again — A Soliloquy

When
the sky
pulls its coat tight over its head, and
the rain keeps nagging, and
my pink doll
misses the sun…
I become weary of you.

When
the teacup on the table
is a crow starring at me
my throat begins to taste like caw caw.
Black-beaked clock
until dawn
black-beaked clock
till dawn
Clock…
The telephone goes mad with silence,
and I, go blue with you.

Aromas quit the house.
Happiness ditches me.
And the dirty laundry
keep spinning, spinning…

My mother’s silver spoons drift and dash in the kitchen. Un-ironed shirts
lounge over cactus trees. I put on your dirty socks and waltz
with your black striped pants. The house spins around this washing
machine, round my head. Dirty dishes play games on the kitchen floor.
I yell at the flower pots and blow out the candles. Happy birthday to me!
I bang on the typewriter and am drenched in your hands’ dried up sweat.
I change the TV channel to coax a yawn into my swollen lids.
I hate the pink nail polish bottle I found on the piano.

Black-beaked clock
until dawn
black-beaked clock
till dawn
Clock…
Now
the sycamore’s yellow bluffs
and highway 118 …
do not pass me by.

Strawberries,
like your expressions of love,
make me want to barf.
This month,
that month,
I come to hate you.

I hate you.

Translated by Sholeh Wolpe

Elegy

2011-01-12T17:45:00.000-08:00

زنبور نبودم. زن نبودم. زمان نبودم. فقط خودم بودم. افتاده بودم روی خاک و نفس نفس می زدم مثل آرشه ای روی ویلون. کوک نبودم، فقط می زدم. می زد مرا. با هر آرشه نفس نفس می زدم. می زد مرا.
عدد نبودم. جمع نبودم. پراکنده روی خاک بودم. تکه تکه مرا بر می داشت و می چسباند به دیوار. موزاییک های کوچک سفالی. مثل ماهی شنا می کردم از رنگ گِلی به گِل دیگر. می ساخت مرا. شنا می کردم. می ساخت مرا. شنا می کردم. فوت می کرد. حباب می ساخت روی آب. بالاتر می رفتم. دست به دستم می کرد . شنا می کردم. از آبی به ماهی. رنگ به رنگ بالاترم می آورد تا دیوار می شد. دیوارم می کرد. آجر به آجر پخته ام می کرد. از این ماه به آن ماه. کوزه می ساختم. لیوان. گلدان. می گذاشتم روی میزهای تنهایی. تاقچه. رف. ویترین های شیشه ای. همه جا که پر شد، دست به دستم کرد از این خط به آن زاویه.
خط نبودم. حرف نبودم. کلمه بودم. سربی نوشت مرا.
سرب نبودم. چاپم کرد.
کاغذ نبودم. پاره ام کرد.
ریز ریز زرد شدم. "اینجا" کهنه شد. دنبال "آنجا" بود. بودم. ریخت مرا. پیاله پیاله نوشیدیم مرا. سر می رفت از سر من و زمان از سر ما. سیر که نگاهم کرد. سیر شدم از خودم. داشتم خفه می شدم از بی نفسی. دلم می خواست برگردم ته آب. می خواستم ماهی کاشی های حوض باشم. یا نقاشی قلمکار اصفهان. یا آن چشم درشت کوزه بیهق. یا نقش اسلیمی سر در حمام فیه کاشان. یا کتاب خطی کهنه ای در شمس العماره. هی ورقم می زد کسی در موزه ای. آهم می کشید تارزن گمنامی در اتوبوسی در نیاوران. خط کوفی بودم در شکسته های مسجد ایاصوفیه. یا قایق رهایی در می سی سی پی. نمی خواستم ماهی گِلی حمام تو باشم. لب هایم را فشار بدهی، آنقدر که گل ترک بخورد و لب ماهی فنج شود و غش کند در کوره ای به رنگ شینو و پسم بدهی به زن چانه باریک زرد رویی که هی در فال من سر و ته می شد.
ضرب نبودم که تقسیممم کنی. فرودگاه گمی بودم در شهری ناشناس که هی پهن می شد در عقربه هایی که وارونه می گشت در ساعت دل من. هیچ شهری مرا به من پس نداد. هی زمان ها مثل رودخانه های اساطیری در هم می آمیخت و زمان نمی رسید به زمان من. فرودگاه ها، بیقراری کشداری می شدند که از چمدانی به چمدانی دیگر مرا باز و بسته می کردند. باز و بسته می کردند. باز و بسته می کردند.
خسته شدم از این همه قفل که به من می زنی. خفه شوم که تو حرف بزنی؟ ها؟
نریختی که بریزانیم.
من مگر من نبودم؟
چند آیه از ثلث کم شد که ناگشوده خواندیم؟
زنبور نیستم. نه. ملکه نیستم. نه. زرد نیستم. نیشم می زنی. در خواب، خوابم می کنی از زهر هایی که نیش به نیش، نوشم می کنی. راست می گویی که چشم هایم غمگین است؟
_ چشم هایت غمگین است.
_از این سکوت است؟
_از این سه ماهگی این سالهاست.
_ حرف هایت خمارم می کند.
_ بخواب. روی همین سطر بخواب.
_شعر که نمی شوم.
_ حرف نا تمام می شوی.
_ مثل خداحافطی این هزارتوها؟
_ قافیه نباف. سیگاری برایم روشن کن.
حرف نیستم که بزنی ام. شکوه نیستم که بگویی ام. زمستانی ام در این کوچه پر برف.
_ترک که می خوری، می نویسی. خوب است.
_گوش راستم نمی شنود.
_ خوب است برای ناشنیده هایی که ..
_چند بار از این کابوس بپرم بیدارم می کنی؟ چند بار از این زمستان بگذرم که دستکش های نخی مادر را دستم کنی؟ جوراب پشمی او را. کلاه یشمی بابا را و تسبیح شاه مقصود آن سالها را؟
آه! من از زنبور زرد می ترسم. از این خواب می ترسم. از قهقه های تو می ترسم. در خواب خوابم می کنی. عرق ریزان بیدار می شوم. نفسم تنگ می شود. آرشه را تنگ می کشی روی سل های من. نفسم بر نمی گردد که بگویم آخ! صدای قهقه ات با آفتاب می ریزد روی برف های این ایوان. بیدار می شوم از صبحانه ای که برایم گذاشتی روی میز. دست می کشم که ببینم این سفیدی تخم مرغ ها واقعی است؟ که همه چیز می پرد.همه چیز سبک می شود. پرواز می کند. مثل فیل های نقاشی سالوادر دالی.
کلاغ می شوم. با گوش سفید. گوش راستم نمی شنود از هوا. بنفش می شوم از شالی که به دور گردنم می پیچی. سیاه می شوم. گلویم مزه قار قار می گیرد. می افتم روی خاک. پشت به پشت. صدای ویلونی در خواب. صدای وزوزی از دور. زنبورهای زرد روی تنم. دست می زنم که بپرانمشان. دست می زنم و زنبورها عدد می شوند. یک...دو...سه...عدد نیستم. جمع نیستم. دست می زنم. زنبورهای زرد در تنم لانه می کنند. دست می زنم. عدد می شوند. چهار ...پنج...شش...دست می زنم. صدای خنده ات می پیچد در خواب. صدای موذی ضرب داری که می گوید " دست نزن، در دست منی" ناله می کنم. زنبورها زردم می کنند. کبودم می کنند. بنفشم می کنند. دست می زنم. صدای خنده ات آوار می شود. عدد می شود. سایه ای نیست. آفتاب زرد است. پشت به پشت می افتم روی خاک. می گویی با صدای موذی کشدار" دست نزن، در دست منی هنوز" دست هایم نخ می شوند. نخ ها طناب. می پیچند دور گلویم. صدایم در نمی آید که بگویم" من به دست های تو اعتماد کرده بودم" دست هایت آوار می شود روی سینه ام. نفسم در نمی آید. عرق ریزان از خواب می پرم. زنبورها عدد شده اند.
ریاضی نمی دانم. زمان نمی دانم. عدد نمی دانم. تو را می دانم. " من به دست های تو اعتماد داشتم".

Adam Hurst, Cello and Piano

.م

یواش های قرمز

2011-01-01T11:35:00.000-08:00

ویارِ پنجره هایم به شبنم و خورشید
نفس های عمیق ابرها
نفس های عمیق دره ها.

دستانم از گندم زار می روید

از فکرِ مستی که همین الان به سرم می زند
- لخت شو لخت شو محبوبم.

ویار صبحِ بهارم به چشم هایت
روح بی قرار تیغ ها
روح بارانیِ پنجره ها
- لخت شو لخت شو محبوبم.

در خواب زیباترین وحشی دنیام
تور را بینداز در آب
زیر فلس های آبی گلوی آتش آواز می خواند.

این شعر را در رندان شماره ژانویه 2011 بخوانید.

در ستایش خواندن و نوشتن

2010-12-13T11:55:00.000-08:00

در همۀ عمرم کسانی پیرامونم بودند که به من عشق می ورزیدند و مشوقم بودند و وقتی با تردید درگیر می شدم، اعتمادشان را به من سرایت می دادند. به یمن وجود آن ها و همچنین سماجت خودم شاید توانسته ام بخش زیادی از وقتم را صرف سودا، عرفان و رنجی که در نوشتن وجود دارد کنم. زندگی ای موازی برای خود بیافرینم که در برابر بدبختی ها در آن پناه بگیرم، زندگی ای که در آن خارقالعاده ها، طبیعی اند و طبیعی ها خارق العاده، که آشفتگی ها را رفع می کند، زشتی ها را زیبا، لحظه ها را ارزانی و مرگ را به مضحکه ای گذرا بدل می کند.
نوشتن داستانها آسان نبود: وقتی اندیشه ها به کلمه تبدیل می شدند بر روی کاغذ می پژمردند و ایده ها و تصاویر نیرو می باختند، چگونه باید زنده شان می کردم؟ شانسی که داشتم این بود که اساتیدی بودند که از آنها می آموختم و نمونه هایشان را پیروی می کردم. فلوبر به من آموخت که استعداد، نظم و پشتکار است و شکیبائی زیاد. فالکنر آموخت که فرم –شیوه و ساختارِ نگارش- باعث فقر و غنای موضوع می شود. مارتورل، سروانتس، دیکنز، بالزاک، تولستوی، کنراد و توماس مان آموختند که میدانِ دید و هدفمندی به همان اندازه برای رمان مهم اند که مهارت های نگارشی و استراتژی داستان. سارتر آموخت که کلمه عمل است و این که یک رمان، نمایشنامه، یک مقاله که با عصر درگیر باشد، می تواند جریان تاریخ را تغییر دهد. کامو و اورول آموختند که ادبیات بدون اخلاق غیرانسانی است، و مالرو آموخت که در جهان معاصر ما همان قدر قهرمان و حماسه وجود دارد که در عصر آرگونوت ها، اودیسه و ایلیاد.
اگر در این سخنرانی بخواهم از همۀ نویسنده هائی که کم و بیش مدیونشان هستم نام ببرم، سایه هاشان ما را به تاریکی می برند. بی شمارند. آن ها گذشته از این که راز داستان ها را برایم فاش کردند من را به تحقیق در ژرفای انسان واداشتند، به تحسین شاهکارها و وحشت ها و جنونشان. آنها صمیمی ترین دوستانم بودند و قوت قلبم، و در کتاب های آنها کشف کردم که در بدترین موقعیت ها هم امیدی هست و این که با این همه زندگی ارزش خود را دارد چه، در غیر این صورت نمی توانستیم بخوانیم یا داستان بسازیم.
گاه از خود می پرسم آیا نوشتن در کشوری چون کشور من با خواننده های کم و فقر و بیسوادی و بی عدالتی، و در جائی که فرهنگ برای عده ای قلیل، امتیازی است؛ نوعی خودمشغولی لوکس نیست؟ اما چنین تردیدی هرگز خواستم را خفه نکرد و همیشه به نوشتن ادامه داده ام، حتی زمانی که مبارزه برای امرار معاش تقریبن همۀ وقتم را اشغال کرده بود. تصور می کنم که کارم درست بوده است، چرا که اگر شرط شکوفائی ادبیات در یک جامعه این باشد که آن جامعه به درجهای از رشد فرهنگی و آزادی، موفقیت و عدالت رسیده باشد، ادبیات هرگز پدید نمی آمد. برعکس به برکت ادبیات، آگاهیِ شکل یافته، آرزوها و آمال ملهِم از آن و نارضایتی از واقعیت ها که با تخیلی زیبا به آنها پشت می کنیم است که تمدن کنونی ملایمتر از زمانی شده است که داستانسرایان با افسانه هایشان آغاز کردند به انسانی تر کردن زندگی. بدون کتاب های خوبی که می خوانیم می توانستیم انسانهای بدتری باشیم، همرنگ تر با جماعت، با بیقراری و گستاخیِ کمتر، و روح انتقادی که محرک پیشرفت است بدون آنها وجود نمی داشت. خواندن هم درست چون نوشتن اعتراضی است به بی کفایتی زندگی. انسانی که در ادبیات آن چیزی که در اختیار ندارد را می جوید، بدون این که لازم باشد از کلام استفاده کند یا حتا به آن آگاهی داشته باشد، می گوید که زندگی به این شکلی که اکنون هست برای اطفاء عطشِ کمالی که اساسِ شرایط انسانی را می سازد، کفایت ندارد و باید بهتر از این باشد. برای این که با وجود داشتن یک زندگی، به نوعی به خواستمان که تجربۀ اشکال متعدد زندگانی ای که مایل به داشتنش هستیم، برسیم، به ادبیات نیازمندیم.
بدون ادبیات به مفهوم آزادی ای که با آن زندگی را قابل تحمل می سازیم و جهنمی که استبداد، ایدئولوژی یا مذهب با پایمال کردن آن می سازند، کمتر آگاهی داشتیم. آن هائی که در این امر تردید دارند که ادبیات جز فرو بردن ما در رؤیای زیبائی و خوشبختی، همۀ اشکال اختناق را هم اخطار می کند باید از خود بپرسند که چرا رژیم هائی که اصرار دارند بر رفتار شهروندان خود از گهواره تا گور نظارت داشته باشند، تا این حد از ادبیات وحشت دارند که برای سرکوب آن دستگاه سانسور برپا می کنند و نویسنده های مستقل را با سوءظنی شدید زیر نظر می گیرند. آنها این کار را می کنند چون می دانند که اگر اجازه دهند تخیل در کتاب ها سخن بگوید چه خطری تهدیدشان می کند و چگونه نوشته گمراه کننده میشود وقتی خواننده آزادیِ امکان ساز را با آزادی موجود که با آگاهی ستیزی اعمال می شود و وحشتی که در جهان واقعی خود آنها را تهدید می کند، مقایسه می کند. فارغ از این که خود بخواهند یا نخواهند، نویسنده ها، فارغ از این که آگاهی داشته باشند یا نداشته باشند، با ساختن داستان نارضایتی منتشر می کنند، چرا که آن ها جعلی بودن جهان را به ما نشان می دهند و این که حضور تخیل غنی تر از روزمره گی است. اگر چنین ملاحظاتی در احساسات و هوش شهروندان جا بگیرد، گمراه کردن آن ها دشوارتر خواهد شد و نمی توان این دروغ را به آنها تحمیل کرد که همراه با زندانبانان و مفتشان عقاید در پشت میله ها زندگی خوب و ایمنی دارند.
ادبیات خوب بین نوع بشر پل بنا می کند چرا که لذت می بخشد، رنج می دهد یا شگفت زده می کند، و به این ترتیب ما را زیر پوست زبان، پیشداوری ها، باورها، رسم ها و آئین ها که عوامل جدائی سازند، متحد می سازند. وقتی که نهنگ بزرگ سفید کاپیتان آهاب را در دریا دفن می کند، خواننده های آن در توکیو، لیما یا تیمبوکتو رنجی یکسان حس می کنند. وقتی اِما بواری خود آرسنیک می بلعد، وقتی آنا کارنینا خود را جلوی قطار پرت می کند و وقتی جولین سورل پای چوبه می رود، وقتی که دکتر شهرنشین، خوان دالمن در السور از آلونک خود در دشت به دیدن چاقوی قاتل می رود، یا وقتی که متوجه می شویم همۀ جمعیت کومالا، دهی در پدرو پارامو مرده اند، خواننده ها صرف نظر از این که بودا را پرستش کنند یا کنفوسیوس، مسیح یا الله و یا این که کافر باشند، به یکسان دچار لرزش می شوند، چه این خواننده ها کت و شلوار و کراواتی باشند، چیلابا بپوشند، کیمونو یا شلوار کوتاه. ادبیات در کانون تفاوت های انسانیت، برادری به وجود می آورد و مرزهای بین آن ها که حاصل ناتوانی ها، ایدئولوژی ها، مذاهب، زبانها و بلاهت های ناب است را پاک می کند.م

بخش آغازین سخنرانی نوبل ماریو وارگاس یوسا

فارسی: طاهر جام برسنگ، نغمه های سوخته( روزمره نویسی های یک طاهر) م

حکایت

2010-12-06T14:09:00.000-08:00

هرصناعت که تعلق به تفکر دارد صاحب صناعت باید که فارغ دل و مرفه باشد که اگر به خلاف این بود، سهام فکر او متلاشی شود و بر هدف صواب به جمع نیاید، زیرا که جز به جمعیت خاطر به چنان کلمات باز نتواند خورد.

آورده اند که یکی از دبیران خلفای عباسی، به والی مصر نامه می نوشت و خاطر جمع کرده بود و در بحر فکرت غرق شده و سخن می پرداخت چون درّ ثمین و ماء مَعین، ناگاه کنیزکش درآمد و گفت:" آرد نماند".

دبیر چنان شوریده طبع و پریشان خاطر گشت که آن سیاقت سخن از دست بداد و بدان صفت منفعل شد که در نامه بنوشت که آرد نماند، چنان که آن نامه را تمام کرد و پیش خلیفه فرستاد و از این کلمه که نوشته بود هیچ خبر نداشت.

چون نامه به خلیفه رسید ومطالعه کرد، چون بدان کلمه رسید حیران فرو ماند، و خاطرش آن را بر هیچ حمل نتوانست کرد که سخت بیگانه بود. کس فرستاد و دبیر را بخواند و آن حال از او باز پرسید. دبیر خجل گشت و به راستی آن واقعه را در میان نهاد. خلیفه عظیم عجب داشت و گفت: " اول این نامه را بر آخر چندان فضیلت و رجحان است که قل هو الله احد را بر تبت یدا ابی لهب. دریغ باشد خاطر چون شما بلغا را به دست غوغا، مایحتاج باز دادن." و اسباب ترفیه او چنان فرمود که امثال آن کلمه دیگر هرگز بغور گوش او فرو نشد، لاجرم آن چنان گشت که معانی دو کون را در دو لفظ جمع کنی.

چهار مقاله

نظامی عروضی سمرقندی